حدیث دربارهنوميدى

میزان الحکمه ج ۱۳، ص ۵۵۹، ح ۲۲۸۳۰

امام علی علیه‌السلام

عنه عليه السلام:لا تَكُن مِمَّن يَرجو الآخِرَةَ بغَيرِ العَمَلِ. يُعجَبُ بِنَفسِهِ إذا عُوفِيَ، وَ يقنَطُ إذا ابتُليَ. إنِ استَغنى بَطِرَ و فُتِنَ، و إنِ افتَقَرَ قَنِطَ و وَهَنَ. ۱

امام على عليه السلام:چونان كسى مباش كه بدون عمل به [ثواب]آخرت اميد مى بندد. هرگاه عافيت بيند خودپسند شود و هرگاه گرفتار گردد، نوميد مى شود. اگر بى نياز شود، سرمست و فريفته گردد و اگر نيازمند شود، به نوميدى و سستى گرايد.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 150.

کلیدواژه‌ها نومیدی

احادیث دیگر این موضوع

۷

امام على عليه السلام:از زمانه، هرگاه دريغ كرد، نوميد مشو و هرگاه دهِش كرد، به آن اعتماد مكن و از آن سخت برحذر باش.

امام على عليه السلام:بزرگترين بلا، نوميدى است.

امام على عليه السلام:نوميدى، صاحب خود را مى كُشد.

امام على عليه السلام:هر نوميدى ناكام است.

امام على عليه السلامـ در معرّفى منافقان ـفرمود: حسودانِ آسايش [ديگران] هستند، به گرفتارىِ [مردم]دامن مى زنند، و اميد را به يأس مى كشانند.

امام على عليه السلام:حتّى براى بدترين فرد اين امّت از رحمت خدا نوميد مشو؛ زيرا كه خداوند متعال فرموده است: «از رحمت خدا نوميد نشود مگر گروه كافران».

امام على عليه السلام:به آن كس كه به كار دنيايى شما توجه ندارد طمع نكنيد، و از هيچ بخت برگشته ناكامى قطع اميد مكنيد؛ زيرا ممكن است كه يكى از دو پاى او بلغزد و پاى ديگرش استوار ماند و آنگاه هر دو پايش به حالت اول برگردد و استوار بر جاى ماند.