هديه كردن به اماكن متبرّكه
4 حدیث
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:مَن تَصَدَّقَ بصَدَقَةٍ ثُمّ رُدَّت فلا يَبِعْها و لا يَأكُلْها؛ لأنّهُ لا شَريكَ لَهُ في شيءٍ مِمّا جَعَلَ لَهُ، إنّما هِي بمَنزِلَةِ العَتاقَةِ لا يَصلُحُ لَهُ رَدُّها بَعدَ ما يُعتِقُ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر كس صدقه اى داد و سپس آن صدقه [به خودش]برگردانده شد، آن را نه بفروشد و نه خودش استفاده كند؛ زيرا خداوند در هر چيزى كه براى او قرار داده شود (مختص او باشد) شريكى ندارد. آن صدقه در حقيقت به منزله بنده آزاد شده اى است كه بعد از اينكه او را آزاد كرد ديگر درست نيست آن را برگرداند.
۱.بحار الأنوار: 103/188/4.
عنه عليه السلامـ في الرّجُلِ يَخرُجُ بِالصَّدَقَةِ لِيُعطِيَها السّائلَ فيَجِدَهُ قد ذَهَبَ ـ: فلْيُعطِها غَيرَهُ، و لا يَرُدَّها في مالِهِ. ۱
امام صادق عليه السلامـ درباره مردى كه صدقه اى مى آورد تا به سائل بدهد، اما وقتى دَم در مى آيد مى بيند او رفته است ـفرمود: بايد آن را به سائل ديگرى بدهد و به مالش برنگرداند.
۱.بحار الأنوار: 103/189/5.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:لَو كانَ لِي وادِيانِ يَسيلانِ ذَهَبا و فِضَّةً ما أهدَيتُ إلَى الكَعبَةِ شَيئا؛ لأنّهُ يَصيرُ إلَى الحَجَبَةِ دُونَ المَساكينِ. ۱
امام على عليه السلام:اگر حتّى دو رودخانه جارى از زر و سيم داشته باشم، كمترين چيزى به كعبه هديه نمى كنم؛ چون نصيب حاجبان (پرده داران و متوليان كعبه) مى شود نه مستمندان.
۱.علل الشرائع: 408/1.
علل الشرائع عن ياسين:سَمِعتُ أبا جعفرٍ عليه السلام يقولُ: إنّ قَوما أقبَلوا مِن مِصرَ فماتَ رجُلٌ فأوصى إلى رجُلٍ بِالفِ دِرهَمٍ لِلكَعبَةِ، فلَمّا قَدِمَ مَكّةَ سألَ عَن ذلكَ فدَلُّوهُ على بَني شَيبَةَ فأتاهُم فأخبَرَهُمُ الخَبرَ، فقالوا: قَد بَرئتْ ذِمَّتُكَ ادفَعْها إلَينا، فقامَ الرّجُلُ فسَألَ النّاسَ فدَلُّوهُ على أبي جعفرٍ محمّدِ بنِ عليٍّ عليهما السلام، قالَ أبو جعفرٍ محمّدُ بنُ عليٍّ عليهما السلام: فأتاني فسَألَني فقُلتُ لَهُ: إنّ الكَعبَةَ غَنِيَّةٌ عَن هذا، انظُرْ إلى مَن أمَّ هذا البَيتَ و قُطِعَ، أو ذَهَبَت نَفَقَتُهُ، أو ضَلَّت راحِلَتُهُ، أو عَجَزَ أن يَرجِعَ إلى أهلِهِ، فادفَعْها إلى هؤلاءِ الّذينَ سَمَّيتُ لَكَ.
قالَ: فأتَى الرّجُلُ بَني شَيبَةَ فأخبَرَهُم بقَولِ أبي
علل الشرائعـ به نقل از ياسين ـ: از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: گروهى از مصر آمدند و در اين بين يكى از آنها درگذشت؛ اما پيش از آنكه بميرد به مردى وصيت كرد از اموال او هزار درهم به كعبه تقديم كند. چون آن مرد وارد مكّه شد، در اين باره كه آن مبلغ را به چه كسى بايد بدهد پرس و جو كرد. بنى شيبه را به او معرفى كردند. آن مرد نزد بنى شيبه رفت و موضوع را به آنان گفت. بنى شيبه گفتند: تو وظيفه ات را انجام داده اى؛ درهم ها را به ما بده. امّا مرد برخاست و [دوباره]از مردم جويا شد. [اين بار، مردم]او را به ابو جعفر محمّد بن على عليهما السلام راهنمايى كردند. شنيدم حضرت باقر عليه السلام فرمود: آن مرد نزد من آمد و تكليف آن درهم ها را از من پرسيد. من به او گفتم: كعبه از اين چيزها بى نياز است. ببين
۱.علل الشرائع: 409/3.