حدیث دربارهآنچه خرد را كامل مى كند

الإمامُ الحسينُ عليه السلامـ لَمّا تَذاكَروا العَقلَ عِندَ مُعاوِيَةَ ـ: لا يَكمُلُ العَقلُ إلاّ بِاتِّباعِ الحَقِّ، فقالَ مُعاوِيَةُ: ما في صُدورِكُم إلاّ شَيءٌ واحِدٌ. ۱

امام حسين عليه السلام:ـ هنگامى كه نزد معاويه سخن از عقل به ميان آمد ـفرمود: عقل به كمال نرسد مگر با پيروى از حق. معاويه گفت: در سينه هاى شما جز يك چيز وجود ندارد.

۱.أعلام الدين: 298.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت خرد عوامل بهشتی شدن +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:از محكمترين رشته هاى خرد، ترحّم كردن به مردمان نادان است.

امام زين العابدين عليه السلام:همنشينى با دانشمندان موجب فزونى خرد است. و آزار نرساندن، از كمال خرد است.

امام صادق عليه السلام:بسيار نگريستن (انديشيدن) در دانش، خرد را باز و شكوفا مى كند.

امام صادق عليه السلام:بسيار انديشيدن در حكمت، خرد را بارور مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عقل را به سه جزء تقسيم كرد؛ در هر كس اين سه جزء باشد عقلش كامل است و در هر كس نباشد از عقل بى بهره است: نيكو شناختن خدا، نيكو فرمان بردن از خدا و نيكو صبر كردن بر كار خدا.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عزّ و جلّ به چيزى برتر از عقل عبادت نشده است و مؤمن آن گاه عاقل باشد كه ده خصلت در او فراهم آيد: به خير او اميد رود، شرّش به كسى نرسد، اندك كارِ خوب ديگران را زياد شمارد و خوبيهاى فراوان خود را اندك بيند، تا زنده است از آموختن دانش خسته نشود، از اين كه نيازمندان به سوى او آيند به ستوه نيايد، فرو دستى را از فرادستى و زورمندى دوست تر داشته باشد و تهيدستى را از توانگرى. بهره اش از دنيا، خوراك روزانه باشد و دهمين خصلت كه از همه مهمتر است اين كه: هر كه را ببيند بگويد: او از من بهتر و پرهيزگارتر. است. پس، هر گاه كسى را بهتر و پرهيزگارتر از خود ببيند در برابرش فروتنى كند، تا به مرتبه او برسد و هر گاه كسى را بدتر و پست تر از خود ببيند، گويد: اى بسا كه ظاهرش بد اما باطنش خوب باشد و چه بسا كه عاقبتش به خير بينجامد. هر گاه مؤمن چنين باشد، به اوج بزرگى دست يافته و بر هم روزگاران خويش مهترى يافته است.

امام على عليه السلام:با فرو گذاشتن كارهاى بيهوده، خردت كامل مى گردد.

امام على عليه السلامـ پيوسته ـمى فرمود: خداوند به وسيله چيزى برتر از خِرد بندگى نشده است و خردِ آدمى كامل نباشد مگر آن گاه كه چند خصلت در او باشد: مردم از ناسپاسى و بدى او در امان باشند، به هدايت و خوبيش اميد رود، زيادى مالش را ببخشد، زيادى گفتارش را نگه دارد، بهره اش از دنيا به اندازه قوت او باشد، تا زنده است از دانش سير نشود، ذلّت با خدا را از عزّت با غير خدا دوست تر داشته باشد، فرو پايگى را از بلند پايگى خوشتر داشته باشد، اندكْ خوبىِ ديگران را زياد بشمارد و خوبيهاىِ فراوانِ خود را اندك داند، همه مردم را از خود بهتر داند و خودش را از همه بدتر؛ و اين [نكته آخر]كمال عقل است.