حدیث دربارهبزرگداشت فرمانروايان
نهجُ البلاغة:قالَ [أميرُ المُؤمنينَ] عليه السلام و قَد لَقِيَهُ عندَ مَسيرِهِ إلَى الشّامِ دَهاقينُ الأنبارِ فَتَرَجَّلوا لَهُ وَ اشتَدُّوا بَينَ يَدَيهِ، فقالَ: ما هذا الّذي صَنَعتُموهُ؟ فَقالوا: خُلقٌ مِنّا نُعَظِّمُ بِهِ اُمَراءَنا، فقالَ: وَ اللّهِ ما يَنتَفِعُ بِهذا اُمَراؤكُم! و إنَّكُم لَتَشُقُّونَ عَلى أنفُسِكُم في دُنياكُم، و تَشقَونَ بِهِ في آخِرَتِكُم، و ما أخسَرَ المَشَقَّةَ وَراءَها العِقابُ، و أربَحَ الدَّعَةَ مَعَها الأمانُ مِنَ النّارِ! ۱
نهج البلاغه:امام على عليه السلام ـ در مسير سفر شام به زمين داران انبار كه از مركب هايشان پياده شدند و در برابر ايشان دويدند ـ فرمود: اين چه كارى است كه مى كنيد؟ عرض كردند: رسمى است كه با آن زمام داران خود را احترام مى نهيم. حضرت فرمود: سوگند به خدا كه زمام داران شما از اين كار سودى نمى برند و شما نيز در دنيا خود را به رنج مى افكنيد و در آخرت به سبب اين رفتار شور بخت مى شويد و چه زيانبار است رنج و مشقّتى كه در پى آن كيفر باشد و چه سودمند است آسودگيى كه ايمنى از آتش آورد!
۱.نهج البلاغة: الحكمة 37.