ثواب خوبى كردن

امام صادق عليه السلامـ خطاب به مفضّل ـفرمود: اى مفضّل! هر گاه خواستى بدانى كه مردى بدبخت است يا خوشبخت، ببين كه به چه كسى خوبى و كمك مى كند؛ اگر به كسى كه اهليت آن را دارد خوبى كرد، بدان كه او بر خير و خوبى است و اگر به نااهل خوبى و كمك كرد بدان كه او را نزد خدا خيرى (منزلتى) نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس نابينايى را در دشتى چهل قدم راه برد، اگر همه زمين پر از طلا گردد [و به او داده شود] به اندازه سوزنى از پاداش اين كار او داده نشده است. چنانچه او را از خطرى كه بر سر راهش قرار داشته باشد بگذراند، روز قيامت اين كار در ترازوى حسنات او صد هزار بار بزرگتر از دنيا باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس از سر راه مسلمانان چيزى را كه به آنها آزار رساند دور كند، خداوند پاداش خواندن چهار صد آيه [از قرآن] برايش بنويسد كه هر حرفى از آنها ده ثواب دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده اى به سبب برداشتن شاخه خارى از سر راه مسلمانان به بهشت رفت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در كنار راه سر پناهى براى رهگذران بسازد، خداوند در روز قيامت او را سوار بر اشتر نژاده اى از مرواريد محشور فرمايد، در حالى كه چهره اش براى بهشتيان نور افشانى مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردى را ديدم كه، به علّت بريدن درختى از سر راه، كه باعث آزار و زحمت مسلمانان شده بود، در بهشت گردش مى كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس از آسيب رساندن آب يا آتش به گروهى از مسلمانان جلوگيرى كند، بهشت بر او واجب گردد.

الترغيب و الترهيب:معاذ با مردى در راهى مى رفت. سنگى را از سر راه برداشت. مردِ همراه او پرسيد: اين چيست؟ معاذ گفت: شنيدم رسول خدا صلى الله عليه و آله مى فرمود: هر كس سنگى را از سر راه بردارد، حسنه اى برايش نوشته شود و هر كس حسنه اى داشته باشد، به بهشت مى رود.

امام على عليه السلام:هر كس مانع از آسيب رساندنِ آبى يا آتشى يا دشمنى زور گو به مسلمانان شود، خداوند گناهانش را بيامرزد.

امام حسين عليه السلام:چون روز قيامت شود منادى اى ندا دهد: اى مردم! هر كه بر عهده خدا مزدى دارد برخيزد؛ و كسى جز نيكو كاران برنخيزند.

امام صادق عليه السلام:خوبى را همچون نامش [خوب] ديدم و هيچ چيز برتر از خوبى كردن نيست مگر پاداش آن [كه خدا مى دهد].

امام صادق عليه السلام:على بن الحسين عليه السلام هرگاه از راهى مى گذشت و كلوخى را در وسط راه مى ديد، از چارپايش پياده مى شد و با دست خود آن را از جاده دور مى كرد.