نخستين كسى كه مويش سپيد شد
5 حدیث
عنه عليه السلام:وَقارُ الشَّيبِ أحَبُّ إلَيَّ مِن نَضارَةِ الشَّبابِ. ۱
امام على عليه السلام:وقار پيرى، نزد من دوست داشتنى تر از خرّمى جوانى است.
۱.غرر الحكم: 10099.
عنه عليه السلام:إذا شابَ العاقِلُ شَبَّ عَقلُهُ، إذا شابَ الجاهِلُ شَبَّ جَهلُهُ. ۱
امام على عليه السلام:هرگاه خردمند پير شود، خرد او جوان گردد، و هرگاه نادان پير شود، نادانى او جوان گردد.
۱.غرر الحكم: (4169 ـ 4170).
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:أصبَحَ إبراهيمُ عليه السلام فَرَأى في لِحيَتِهِ شَيبا شَعرَةً بَيضاءَ، فقالَ: الحَمدُ للّهِِ رَبِّ العالَمينَ الذي بَلَّغَني هذَا المَبلَغَ و لَم أعصِ اللّهَ طَرفَةَ عَينٍ. ۱
امام باقر عليه السلام:ابراهيم عليه السلام صبحگاه موى سفيدى در محاسن خود ديد، گفت: خداوند پروردگار جهانيان را سپاس كه مرا به اين سن رساند و لحظه اى معصيت او نكردم.
۱.علل الشرائع: 104/2.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:كانَ الرجُلُ يَموتُ و قد بَلَغَ الهَرَمَ و لَم يَشِبْ، فكانَ الرجُلُ يَأتِي النادِيَ فيهِ الرجُلُ و بَنُوهُ فلا يَعرِفُ الأبَ مِنَ الابنِ، فيقولُ: أيُّكُم أبُوكُم؟ فلَمّا كانَ زمانُ إبراهيمَ فقالَ: اللّهُمّ اجعَلْ لي شَيبا اُعرَفُ بهِ، قالَ: فَشابَ و ابيَضَّ رَأسُهُ و لِحيَتُهُ. ۱
امام على عليه السلام:[در روزگاران گذشته] مَرد سالخورده مى شد و مى مُرد، اما مويش سپيد نمى گشت. به اين سبب گاه كسى به محفلى كه در آن پدر و پسرانش جمع بودند مى آمد، پدر را از پسر باز نمى شناخت و مى پرسيد: كدام يك پدر شماست؟ تا آن كه روزگار ابراهيم فرارسيد. او به درگاه خدا عرض كرد: بار خدايا! مرا پير گردان تا بدان وسيله باز شناخته شوم. پس ابراهيم پير شد و موى سر و صورتش سفيد گشت.
۱.علل الشرائع: 104/3.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:كانَ الناسُ لا يَشِيبُونَ، فَأبصَرَ إبراهيمُ عليه السلام شَيبا في لِحيَتِهِ، فقالَ: يا رَبِّ، ما هذا؟ فقالَ: هذا وَقارٌ، فقالَ: رَبِّ زِدني وَقارا. ۱
امام صادق عليه السلام:[در روزگاران گذشته]موى [سر و ريش] مردم سفيد نمى شد. ابراهيم عليه السلام موى سپيدى در محاسن خود ديد، عرض كرد: پروردگارا! اين چيست؟ خداوند فرمود: اين وقار است. عرض كرد: پروردگارا! بر وقار من بيفزاى.
۱.علل الشرائع: 104/1.