حدّ شكر
5 حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:شُكرُ المؤمِنِ يَظهَرُ في عَمَلِهِ، شُكرُ المُنافِقِ لا يَتَجاوَزُ لِسانَهُ. ۱
امام على عليه السلام:شكرگزارىِ مؤمن در كردار او آشكار مى شود، و شكرگزارىِ منافق از زبانش در نمى گذرد.
۱.غرر الحكم: (5661 ـ 5662).
عنه عليه السلام:شُكرُ العالِمِ على عِلمِهِ: عَمَلُهُ بهِ، و بَذلُهُ لِمُستَحِقِّهِ. ۱
امام على عليه السلام:شكرگزارىِ عالِم بر علمش عبارت است از: عمل كردنش به آن علم، و گذاشتن آن در اختيار سزامندانش.
۱.غرر الحكم: 5667.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إذا قَدَرتَ على عَدُوِّكَ فَاجعَلْ العَفوَ عَنهُ شُكرا لِلقُدرَةِ علَيهِ. ۱
امام على عليه السلام:هر گاه بر دشمنت تسلّط يافتى، گذشت از او را شكرانه چيره آمدنت بر وى قرار ده.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 11.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:اِستَكثِرْ لِنفسِكَ مِنَ اللّهِ قليلَ الرِّزقِ تَخَلُّصا إلى الشُّكرِ. ۱
امام باقر عليه السلام:روزى اندك خدا را براى خود، فراوان شمار تا بدين وسيله شكرش را گزارده باشى.
۱.تحف العقول: 285.
الكافي عن أبى بَصيرٍ:قلتُ لأبي عبدِ اللّهِ عليه السلام: هل لِلشُّكرِ حَدٌّ إذا فَعَلَهُ العَبدُ كانَ شاكِرا؟ قالَ: نَعَم، قلتُ: ما هُو؟ قالَ: يَحمَدُ اللّهَ على كُلِّ نِعمَةٍ علَيهِ في أهلٍ و مالٍ، و إن كانَ فيما أنعَمَ علَيهِ في مالِهِ حَقٌّ أدّاهُ، و مِنهُ قولُهُ جلَّ و عزَّ: «سُبْحانَ الذِي سَخَّرَ لَنا هذا و ما كُنّا لَهُ مُقْرِنِينَ» ۱. ۲
الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: آيا شكر را حدّى هست كه چون بنده آن را به جاى آورَد، شاكر محسوب شود؟ حضرت فرمود: آرى. عرض كردم: آن حدّ چيست؟ فرمود: خدا را بر هر نعمتى كه در زمينه خانواده و مال به او مى دهد، شكر گويد و چنانچه در نعمتى كه به مال او مى دهد [براى خدا]حقّى باشد، آن را بپردازد. اين است سخن خداوند عزّ و جلّ كه «پاك است خدايى كه اين [مركوب] را مسخّر ما كرد در حالى كه ما توان آن را نداشتيم».