حدیث دربارهحدّ شكر
الكافي عن أبى بَصيرٍ:قلتُ لأبي عبدِ اللّهِ عليه السلام: هل لِلشُّكرِ حَدٌّ إذا فَعَلَهُ العَبدُ كانَ شاكِرا؟ قالَ: نَعَم، قلتُ: ما هُو؟ قالَ: يَحمَدُ اللّهَ على كُلِّ نِعمَةٍ علَيهِ في أهلٍ و مالٍ، و إن كانَ فيما أنعَمَ علَيهِ في مالِهِ حَقٌّ أدّاهُ، و مِنهُ قولُهُ جلَّ و عزَّ: «سُبْحانَ الذِي سَخَّرَ لَنا هذا و ما كُنّا لَهُ مُقْرِنِينَ» ۱. ۲
الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: آيا شكر را حدّى هست كه چون بنده آن را به جاى آورَد، شاكر محسوب شود؟ حضرت فرمود: آرى. عرض كردم: آن حدّ چيست؟ فرمود: خدا را بر هر نعمتى كه در زمينه خانواده و مال به او مى دهد، شكر گويد و چنانچه در نعمتى كه به مال او مى دهد [براى خدا]حقّى باشد، آن را بپردازد. اين است سخن خداوند عزّ و جلّ كه «پاك است خدايى كه اين [مركوب] را مسخّر ما كرد در حالى كه ما توان آن را نداشتيم».