گريستن بر مرگ مؤمن

كمال الدينـ به نقل از محمّد بن عبد اللّه الكوفى ـ: چون مرگ اسماعيل فرزند امام صادق عليه السلام نزديك شد، حضرت سخت بيتابى كرد. اما همين كه چشمان او را بر هم نهاد، پيراهنى شسته يا نو خواست و آن را پوشيد و سپس بيرون آمد و به بيان اوامر و نواهى (كارهاى روزانه) پرداخت. يكى از اصحاب ايشان عرض كرد: فدايت شوم! وقتى آن بيتابى شما را ديديم گمان برديم كه تا مدتى از شما بى بهره خواهيم ماند. حضرت فرمود: ما خاندانى هستيم كه تا مصيبت فرود نيامده است، بيتابى مى كنيم اما همين كه نازل شد، شكيبايى مى ورزيم.

سنن النسائيـ به نقل از أبو هريرة ـ: يكى از افراد خاندان رسول خدا صلى الله عليه و آله در گذشت. زن ها جمع شده و بر او مى گريستند؛ كه عمر برخاست و آنان را از گريستن نهى كرد و شروع به متفرّق كردن آنها نمود. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: اى عمر! رهايشان كن؛ كه چشم، اشكبار است و دل، مصيبت ديده و داغشان، تازه مى باشد.