حدیث دربارهشهرت ستوده

بحار الأنوار به نقل از مفضّل ـ:به امام صادق عليه السلام عرض كردم: علماى شهر ما مى گويند: خداوند تبارك و تعالى وقتى بنده اى را دوست داشته باشد، آواز دهنده اى از آسمان فرياد زند كه: خداوند فلان را دوست دارد، شما نيز او را دوست بداريد؛ پس محبّت او در دلهاى بندگان بيفتد و وقتى خداوند بنده اى را دشمن بدارد، بانگ دهنده اى از آسمان بانگ برآورد كه: خداوند فلان را دشمن مى دارد، شما نيز او را دشمن بداريد؛ پس، خداوند نفرت از او را در دلهاى بندگان افكند. حضرت ـ كه تكيه داده بود ـ راست نشست و سه بار دستش را [از گرد و خاك]تكان داد و در همان حال فرمود: نه، چنان نيست كه آنها مى گويند. بلكه خداوند عزّ و جلّ هرگاه بنده اى را دوست داشته باشد، مردمِ روى زمين را عليه او تحريك مى كند تا درباره اش بدگويى كنند و بدين سان آنان را به گناه افكند و او را پاداش دهد و هرگاه بنده اى را دشمن داشته باشد، او را نزد مردم محبوب مى گرداند تا از او تعريف و تمجيد كنند و با اين كار هم مردم و هم او را گنهكار كند. سپس فرمود: چه كسى پيش خداوند محبوبتر از يحيى بن زكريا عليه السلام بود؟ مردم را بر ضدّ او برانگيخت تا آن كه وى را كشتند. چه كسى نزد خداوند عزّ و جلّ محبوبتر از على بن ابى طالب عليه السلام بود؟ اما او از مردم آن ديد كه خود مى دانيد و چه كسى نزد خداوند تبارك و تعالى محبوبتر از حسين بن على، صلوات اللّه عليهما، بود؟ مردم را عليه آن حضرت برانگيخت، تا جايى كه او را كشتند. ۳