حدیث دربارهحدّ شكر

میزان الحکمه ج ۶، ص ۱۶، ح ۹۷۷۸

امام علی علیه‌السلام

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:شُكرُ المؤمِنِ يَظهَرُ في عَمَلِهِ، شُكرُ المُنافِقِ لا يَتَجاوَزُ لِسانَهُ. ۱

امام على عليه السلام:شكرگزارىِ مؤمن در كردار او آشكار مى شود، و شكرگزارىِ منافق از زبانش در نمى گذرد.

۱.غرر الحكم: (5661 ـ 5662).

کلیدواژه‌ها سپاسگزاری از خداوند سبحان حد شکر

احادیث دیگر این موضوع

۴

امام على عليه السلام:شكرگزارىِ عالِم بر علمش عبارت است از: عمل كردنش به آن علم، و گذاشتن آن در اختيار سزامندانش.

امام على عليه السلام:هر گاه بر دشمنت تسلّط يافتى، گذشت از او را شكرانه چيره آمدنت بر وى قرار ده.

امام باقر عليه السلام:روزى اندك خدا را براى خود، فراوان شمار تا بدين وسيله شكرش را گزارده باشى.

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: آيا شكر را حدّى هست كه چون بنده آن را به جاى آورَد، شاكر محسوب شود؟ حضرت فرمود: آرى. عرض كردم: آن حدّ چيست؟ فرمود: خدا را بر هر نعمتى كه در زمينه خانواده و مال به او مى دهد، شكر گويد و چنانچه در نعمتى كه به مال او مى دهد [براى خدا]حقّى باشد، آن را بپردازد. اين است سخن خداوند عزّ و جلّ كه «پاك است خدايى كه اين [مركوب] را مسخّر ما كرد در حالى كه ما توان آن را نداشتيم».