حدیث دربارهشرايط پذيرفته شدن نماز
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:قالَ اللّهُ تبارَكَ و تَعالى: إنَّما أقبَلُ الصَّلاةَ لِمَن تَواضَعَ لِعَظَمَتي، و يَكُفُّ نَفسَهُ عنِ الشَّهَواتِ مِن أجلي، و يَقطَعُ نَهارَهُ بِذِكرِي، و لا يَتَعاظَمُ على خَلقِي، و يُطعِمُ الجائعَ، و يَكسُو العارِيَ، و يَرحَمُ المُصابَ، و يُؤوِي الغَريبَ، فذلكَ يُشْرِقُ نورُهُ مِثلَ الشَّمسِ، أجْعَلُ لَهُ في الظُّلُماتِ نورا، و في الجَهالَةِ عِلما. ۱
امام صادق عليه السلام:خداوند تبارك و تعالى فرموده است: من نماز كسى را مى پذيرم كه در برابر عظمت من فروتن باشد، به خاطر من نفْس خود را از شهوتها باز دارد و روزش را با ياد من سپرى كند و بر آفريدگان من بزرگى نفروشد و گرسنه را غذا دهد و برهنه را بپوشاند و به مصيبت ديده رحم كند و غريب را جاى دهد؛ چنين كسى مانند خورشيد مى درخشد، در تاريكيها براى او نورى قرار مى دهم، و در نادانى، دانشى.
۱.بحار الأنوار: 69 / 391 / 66.