شرايط پذيرفته شدن نماز

فلاح السائلـ به نقل از أبو أيوب ـ: امام باقر و امام صادق عليهما السلام هر گاه به نماز مى ايستادند رنگ رخسارشان، گاه سرخ مى شد و گاه زرد؛ گويى با كسى راز و نياز مى كنند كه او را مى بينند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر چندان نماز بخوانيد كه چون چلّه كمان شويد، و چندان روزه بگيريد كه مانند كمان درآييد، خداوند از شما نپذيرد مگر آن كه با پارسايى همراه باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند به من وحى فرمود كه: اى از تبار رسولان، اى از تبار بيم دهندگان! به مردم خود هشدار ده كه تا وقتى نسبت به يكى از بندگان من به گردن خود مظلمه و حقّى دارند وارد هيچ يك از خانه هاى من نشوند؛ زيرا تا زمانى كه در پيشگاه من به نماز ايستاده اند، آنان را لعنت مى كنم مگر اين كه آن مظلمه را ردّ كنند.

امام على عليه السلام:بنگر كه با چه [جامه و لباسى]نماز مى خوانى؛ اگر آن را از راه درست و حلال به دست نياورده باشى، نمازت پذيرفته نيست.

امام زين العابدين عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از آنچه موجب قبولى نماز مى شود ـفرمود: دوستى و ولايت ما و بيزارى از دشمنان ما.

امام صادق عليه السلام:خداوند تبارك و تعالى فرموده است: من نماز كسى را مى پذيرم كه در برابر عظمت من فروتن باشد، به خاطر من نفْس خود را از شهوتها باز دارد و روزش را با ياد من سپرى كند و بر آفريدگان من بزرگى نفروشد و گرسنه را غذا دهد و برهنه را بپوشاند و به مصيبت ديده رحم كند و غريب را جاى دهد؛ چنين كسى مانند خورشيد مى درخشد، در تاريكيها براى او نورى قرار مى دهم، و در نادانى، دانشى.