حدیث دربارهانتساب به تشيّع

التفسير المنسوب إلى الإمام العسكرى عليه السلام:ـ عمّار دُهنى، وقتى قاضى كوفه او را رافضى خواند، گريست و چون قاضى علّت گريه اش را پرسيد ـ: گفت هم براى خودم مى گريم و هم براى تو! اما گريه ام براى خودم از اين روست كه تو مرا به منزلتى ارجمند نسبت دادى كه لايق آن نيستم. گفتى من رافضى هستم. واى بر تو، حضرت صادق عليه السلام برايم حديث گفت كه: نخستين كسانى كه رافضى ناميده شدند ساحرانى بودند كه وقتى نشانه [نبوّت]موسى عليه السلام را در عصايش ديدند به او ايمان آوردند و او را پسنديدند و از او پيروى و فرمان فرعون را ردّ كردند و به هر بلايى كه بر سرشان آورد، گردن نهادند. پس فرعون آنان را رافضى ناميد، چون دين او را رفض (ردّ) كردند. پس، رافضى كسى است كه هر آنچه را خداوند متعال ناخوش مى دارد، ردّ كند و هر آنچه را كه خدا به آن فرمان داده است، به كار بندد. در اين زمان، كجا چنين كسى يافت مى شود؟ همانا براى خود مى گريم چون مى ترسم [خداوند متعال]از قلبم آگاه شود، و مرا كه چنين نام (عنوان) شريفى را بر خود پذيرفته ام، مورد عتاب قرار دهد و فرمايد: اى عمّار! آيا تو دست ردّ به سينه اباطيل زدى و به طاعات عمل كرده اى كه او (قاضى) به تو چنين گفت؟ پس، اين، درجات مرا فرود آورد، در صورتى كه خداوند با من مدارا كند، و موجب عذابى شديد گردد، در صورتى كه بخواهد بر من سخت گيرد، مگر اين كه سروران من با شفاعتشان به فريادم برسند. و اما گريه ام براى تو، به خاطر دروغ بزرگى است كه مرا به نامى غير از نامم خواندى، و ترس شديدم از عذاب خداوند متعال بر توست كه شريفترين نامها را به پست ترين نام تبديل كردى. چگونه بدن تو عذاب [خدا، و عذاب]اين سخنى را كه گفتى تحمّل خواهد كرد؟!