خنده و لبخند
4 حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:كانَ ضِحكُ النبيِّ صلى الله عليه و آله التبسُّمَ، فاجتازَ ذاتَ يومٍ بِفِئَةٍ مِن الأنصارِ و إذا هُم يَتَحَدَّثُونَ و يَضحَكُونَ بِمِل ءِ أفواهِهِم، فقالَ: يا هؤلاءِ، من غَرَّهُ مِنكُم أمَلُهُ و قَصَرَ بهِ في الخَيرِ عَمَلُهُ، فَلْيَطَّلِعْ في القُبورِ و لْيَعتَبِرْ بِالنُّشُورِ، و اذكُرُوا المَوتَ فإنّهُ هادِمُ اللذّاتِ. ۱
امام على عليه السلام:خنده پيامبر صلى الله عليه و آله لبخند بود. روزى بر گروهى از انصار گذشت كه با هم صحبت مى كردند و قاه قاه مى خنديدند، حضرت فرمود: اى جماعت! هر يك از شما كه آرزو فريبش داده و در كار خير كوتاهى كرده است، بايد سرى به گورستان زند و از برانگيخته شدن مردگان عبرت گيرد. و به ياد مرگ باشيد، كه ياد مرگ لذّتها را در هم مى شكند.
۱.الأمالي للطوسي: 522/1156.
امام على عليه السلامـ در وصف مؤمن ـفرمود: چون بخندد، صداى خنده اش از گوشش فراتر نمى رود.
۱.مطالب السؤول: 54.
عنه عليه السلام:خَيرُ الضِّحكِ التَّبَسُّمُ. ۱
امام على عليه السلام:بهترين خنده، لبخند است.
۱.غرر الحكم: 4964.
الإمامُ الحسنُ عليه السلام:عن خالِه هند: كان صلى الله عليه و آله إذا فَرِحَ غَضَّ طَرفَهُ، جُلُّ ضِحكِهِ التبسُّمُ، يَفتَرُّ عن مِثلِ حَبَّةِ الغَمامِ. ۱
امام حسن عليه السلامـ به نقل از دايى خود هند ـ۲: پيامبر صلى الله عليه و آله هرگاه شاد مى شد، چشمش را پايين مى انداخت، خنده اش بيشتر تبسّم بود، به طورى كه دندانهايش مانند دانه تگرگ نمايان مى شد.