معناى خوش گمانى به خدا

امام على عليه السلام:حسن ظنّ بنده به خداى سبحان به اندازه اميدش به اوست و حسن توكّلش به خداوند، به اندازه اطمينانش.

امام رضا عليه السلام:به خداوند گمان نيك ببر؛ زيرا خداى عزّ و جلّ مى فرمايد: من نزد گمان بنده مؤمن خويشم؛ اگر گمانِ او به من نيك باشد، مطابق آن گمان با او رفتار كنم و اگر بد باشد نيز مطابق همان گمانِ بد با او عمل كنم.

امام على عليه السلام:خوش گمانى [به خدا] اين است كه عمل را [براى او] خالص گردانى و اميدوار باشى كه خداوند از لغزشها درگذرد.

امام على عليه السلام:اگر مى توانيد كه هم ترستان از خدا بسيار و هم گمانتان به او نيك باشد، اين دو را با هم جمع كنيد؛ زيرا خوش گمانى و اميد بنده به پروردگارش به اندازه ترس او از پروردگارش است و خوش گمانترين مردم به خدا، بيمناكترين آنها از خداست.

امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه طى آن به ستم بنى اميه اشاره مى كند ـفرمود: تا جايى كه در روزگار ستم بنى اميه بيشترين رنج و سختى را كسانى از شما مى كشند كه گمانشان به خدا نيكوتر باشد. پس اگر خداوند شما را از ورطه ستم به سلامت داشت، بپذيريد (او را سپاس گوييد) و اگر گرفتارش شُديد، صبورى پيشه كنيد؛ زيرا «فرجام نيك، از آنِ پرهيزگاران است».