حدیث دربارهرسيدن روزى از جايى كه انسان گمانش را هم نمى برد

میزان الحکمه ج ۴، ص ۴۳۷، ح ۷۳۶۹

امام صادق علیه‌السلام

رسيدن روزى از جايى كه انسان گمانش را هم نمى برد

عنه عليه السلامـ في قولِهِ تعالى: «و يَرْزُقْهُ مِن حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ» ـ: أي يُبارِكُ لَهُ فيما آتاهُ. ۱

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «و او را از جايى كه گمانش را نمى برد روزى مى دهد» ـفرمود: يعنى، به آنچه كه عطايش فرموده است، بركت مى بخشد.

۱.مجمع البيان: 10/460.

کلیدواژه‌ها روزی رسیدن روزی از جایی که انسان گمانش را هم نمی برد

احادیث دیگر این موضوع

۷

امام على عليه السلام:روزى بر دو گونه است: آنچه بجويد و آنچه بجويندش. پس، كسى كه دنيا را بجويد مرگ در جست و جوى او بر آيد تا او را از اين جهان بيرون كند و كسى كه آخرت را بجويد، دنيا در جست و جوى او برآيد تا او روزى كامل خود را از او بستاند.

امام على عليه السلام:روزى دو گونه است: يك روزى كه تو در پى آنى و روزى ديگر كه آن در پى توست و اگر تو سراغش نروى او خود نزد تو آيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر شما، چنان كه شايد و بايد، به خدا توكل كنيد، همچنان كه پرنده را روزى مى دهد، شما را نيز روزى خواهد داد. پرندگان گرسنه مى روند و سير بر مى گردند.

امام على عليه السلام:كسى كه خداوند عزّ و جلّ روزى اش را برساند، بدون آن كه براى رسيدن به آن قدم برداشته باشد و دستش را دراز كرده باشد و سخنى گفته باشد و دامن به كمر زده باشد و به آن پرداخته باشد، از شمار كسانى است كه خداوند عزّ و جلّ در كتابش، از آنان ياد كرده و فرموده است: «و هر كه از خدا پروا كند، خداوند راه برون شدن براى او قرار دهد و از جايى كه گمانش را ندارد روزى اش دهد».

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـگفت: خدايا! بر محمّد و آل او درود فرست و مرا از كسب رنج آور روزى بى نياز گردان و از جايى كه گمانش نمى رود روزى ام ده، تا به سبب طلب روزى، از عبادت تو باز نمانم و بارِ گرانِ پيامدهاى [ناگوار]كسب روزى را به دوش نكشم.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال محمّد بن مسلم از آيه «و هركه از خدا پروا كند، خداوند برايش راه برون شدن قرار دهد و از جايى كه گمانش را ندارد، روزى اش دهد» ـفرمود: در همين دنيا.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «و هركه از خدا پروا كند براى او راه برون شدن قرار دهد و از جايى كه گمانش را ندارد، روزى اش دهد» ـفرمود: اينان گروهى از شيعيان ناتوان و تهيدست ما هستند كه نمى توانند نزد ما بيايند و سخنان و احاديث ما را بشنوند و از دانش ما بهره مند شوند. لذا گروهى كه وضع مالى شان از آنها بهتر است، بار سفر بر مى بندند و پول خود را خرج مى كنند و رنج و خستگى سفر را متحمل مى شوند تا آن كه نزد ما مى آيند و گفته ها و احاديث ما را مى شنوند و بر مى گردند و براى آنها (شيعيان تهيدست) بازگو مى كنند و اينان احاديث ما را مى فهمند و آنان نمى فهمند و تباه مى كنند. اين گروه همان كسانى هستند كه خداوند عزّ و جلّ آنها را از تنگنا خارج مى سازد و روزيشان را از جايى كه گمانش را هم نمى برند، مى رساند.