حدیث دربارهرسيدن روزى از جايى كه انسان گمانش را هم نمى برد
عنه عليه السلامـ في قولهِ تعالى: «و مَنْ يَتَّقِ اللّهَ يَجعَلْ لَهُ مَخْرَجا * و يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحتَسِبُ» ـ: هَؤلاءِ قَومٌ مِن شيعتِنا ضُعَفاءُ لَيسَ عِندَهُم ما يَتَحَمَّلُونَ بهِ إلَينا فَيَسمَعُونَ حَديثَنا، و يَقتَبِسُونَ مِن عِلمِنا، فَيَرحَلُ قَومٌ فَوقَهُم و يُنفِقُونَ أموالَهُم، و يُتعِبُونَ أبدانَهُم، حتّى يَدخُلُوا علَينا فَيَسمَعُوا حَديثَنا فَيَنقُلُوهُ إلَيهِم، فَيَعِيهِ هؤلاءِ و تُضِيّعُهُ هؤلاءِ، فَاُولئكَ الذينَ يَجعَلُ اللّهُ عَزَّ ذِكرُهُ لَهُم مَخرَجا و يَرزُقُهُم مِن حَيثُ لا يَحتَسِبُونَ. ۱
امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «و هركه از خدا پروا كند براى او راه برون شدن قرار دهد و از جايى كه گمانش را ندارد، روزى اش دهد» ـفرمود: اينان گروهى از شيعيان ناتوان و تهيدست ما هستند كه نمى توانند نزد ما بيايند و سخنان و احاديث ما را بشنوند و از دانش ما بهره مند شوند. لذا گروهى كه وضع مالى شان از آنها بهتر است، بار سفر بر مى بندند و پول خود را خرج مى كنند و رنج و خستگى سفر را متحمل مى شوند تا آن كه نزد ما مى آيند و گفته ها و احاديث ما را مى شنوند و بر مى گردند و براى آنها (شيعيان تهيدست) بازگو مى كنند و اينان احاديث ما را مى فهمند و آنان نمى فهمند و تباه مى كنند. اين گروه همان كسانى هستند كه خداوند عزّ و جلّ آنها را از تنگنا خارج مى سازد و روزيشان را از جايى كه گمانش را هم نمى برند، مى رساند.
۱.الكافي: 8/178/201.