حدیث دربارهنشانه هاى خداترس

عنه عليه السلام:إنّ للّهِ عِبادا كَسَرَتْ قُلوبَهُم خَشْيَةُ اللّهِ، فاسْتَكْفَوا عنِ المَنْطِقِ، و إنّهُم لَفُصَحاءُ عُقَلاءُ ألِبّاءُ نُبَلاءُ، يَسْبِقونَ إلَيهِ بالأعْمالِ الزّاكِيَةِ، لا يَسْتَكثِرونَ لَهُ الكَثيرَ، و لا يَرْضَونَ لَهُ القَليلَ، يَرَونَ أنفُسَهُم أنّهُم شِرارٌ، و إنّهُمُ الأكْياسُ الأبْرارُ. ۱

امام على عليه السلام:همانا خداوند را بندگانى است كه ترس از خدا دلهايشان را شكسته است و از اين رو، زبان در كام كشيده اند در حالى كه مردمانى سخنور و خردمند و صاحب دل و نجيب هستند، با اعمال پاك به سوى خدا مى شتابند، اعمال زياد را در پيشگاه او زياد نمى شمارند و به عمل اندك خشنود نمى شوند، خود را بدترين مردمان مى دانند، در حالى كه مردمانى زيرك و نيكو كارند.

۱.. بحار الأنوار: 69/286/21.

کلیدواژه‌ها ترس نشانه های خداترس

احادیث دیگر این موضوع

لقمان عليه السلامـ در اندرز به فرزندش ـفرمود: فرزندم! داراى دو دل باش: با يك دل از خدا بترس، ترسى كه در آن تفريط راه نيابد و با دلى ديگر به خدا اميدوار باش، اميدى كه تو را غرّه نسازد.

امام على عليه السلام:كسى كه به چيزى اميدوار باشد، در طلب آن بر مى آيد و آن كه از چيزى بترسد، از آن مى گريزد. من نمى دانم ترس و بيمِ آن كسى كه با خواهشى نفسانى رو به رو شود، اما آن را، به سبب آنچه از آن مى ترسد (عذاب و كيفر الهى)، رها نمى كند، چه معنا دارد؟! و نمى دانم اميدوارى كسى كه به سختى و مصيبتى گرفتار مى شود، اما اميدش [به اجر و ثواب الهى] او را به شكيبايى در برابر آن وا نمى دارد، چه مفهومى دارد؟!

امام على عليه السلام:هر ترسى حقيقى است، جز ترس از خدا كه بيمار است مراد حضرت اين است كه: وقتى فردى از كسى بترسد، ترس او حقيقى است زيرا آثارش در اعمال و چهره آن ترسنده آشكار مى شود. اما كسانى كه مدّعى خدا ترسى هستند، ترسشان حقيقت ندارد، بلكه بيمار و آفت زده است؛ زيرا اگر واقعاً از خدا مى ترسيدند نشانه هاى آن در وجود و رفتارشان آشكار مى شد ـ م.. اگر كسى از بنده اى از بندگان خدا بترسد، از روى ترس، به گونه اى با او برخورد مى كند كه با پروردگار خود نمى كند. پس، او ترس از بندگان را نقد قرار داده و ترس از آفريدگارِ خويش را نسيه و وعده.

امام على عليه السلام:تعجب است از كسى كه از كيفر مى ترسد ولى از گناه باز نمى ايستد، و به پاداش اميد دارد، اما توبه و عمل نمى كند!

امام على عليه السلام:كسى كه از پروردگار خويش بترسد از ستمكارى خود دارى كند.

امام باقر عليه السلام:هيچ ترسى چون ترسِ بازدارنده [از گناه و كيفر شدن] و هيچ اميدى چون اميدِ يارى كننده [بر كار نيك و رسيدن به ثواب الهى] نيست.

امام صادق عليه السلام:بنده، مؤمن نباشد مگر آن گاه كه بيمناك و اميدوار باشد و بيمناك و اميدوار نباشد مگر آن گاه كه بيم و اميد او را به عمل كشاند.

امام صادق عليه السلام:خائف [از خدا] كسى است كه هراس، زبانى برايش نگذاشته كه با آن سخن بگويد.