حدیث دربارهنشانه هاى خداترس
عنه عليه السلام:كُلُّ خَوفٍ مُحَقَّقٌ إلاّ خَوفَ اللّهِ فإنّهُ مَعلولٌ. إنْ هُـو خافَ عَبدا مِن عَبيدِهِ أعْطاهُ مِن خَوفِهِ ما لا يُعْطي رَبَّهُ، فجَعـلَ خَوفَهُ مِن العِبادِ نَقْدا، و خَوفَهُ مِن خالِقهِ ضِمارا و وَعْدا. ۱
امام على عليه السلام:هر ترسى حقيقى است، جز ترس از خدا كه بيمار است ۲. اگر كسى از بنده اى از بندگان خدا بترسد، از روى ترس، به گونه اى با او برخورد مى كند كه با پروردگار خود نمى كند. پس، او ترس از بندگان را نقد قرار داده و ترس از آفريدگارِ خويش را نسيه و وعده.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 160.
۲.مراد حضرت اين است كه: وقتى فردى از كسى بترسد، ترس او حقيقى است زيرا آثارش در اعمال و چهره آن ترسنده آشكار مى شود. اما كسانى كه مدّعى خدا ترسى هستند، ترسشان حقيقت ندارد، بلكه بيمار و آفت زده است؛ زيرا اگر واقعاً از خدا مى ترسيدند نشانه هاى آن در وجود و رفتارشان آشكار مى شد ـ م.