حدیث دربارهموانع اخلاص

الإمامُ الباقرُ عليه السلام:ادْفَعْ عن نَفْسِكَ حاضِرَ الشَّرِّ بحاضِرِ العِلْمِ، و اسْتَعْمِلْ حاضِرَ العِلْمِ بخالِصِ العَمَلِ، و تَحَرَّزْ في خالِصِ العَمَلِ مِن عَظيمِ الغَفْلَةِ بشِدَّةِ التَّيَقُّظِ، و اسْتَجْلِبْ شِدَّةَ التَّيقُّظِ بصِدْقِ الخَوفِ. ۱

امام باقر عليه السلام:شرّ و بدى را با حضورِ علم از خود بران و با عملِ خالصانه، علم را به كارگير و در عمل خالص، با هوشيارى شديد، از غفلت دورى كن و با خوف راستين [از خدا]هوشيارى كامل را به دست آر.

۱.بحار الأنوار: 78/163/1.

کلیدواژه‌ها تبلیغ واجبات تبلیغ کننده اخلاص حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:براستى كه اخلاصِ عمل [همان]يقين است.

امام على عليه السلام:خلوص نيّت، به اندازه شدّت ديندارى است.

امام على عليه السلام:ثمره دانش اخلاص عمل است.

امام على عليه السلام:آرزوهايت را كم كن، اعمالت خالص مى شود.

امام على عليه السلام:سرآغاز اخلاص چشم اميد بركندن از دست مردمان است.

امام على عليه السلام:ريشه اخلاص چشم بركندن از دست مردمان است.

امام على عليه السلام:كسى كه خواهان آن چيزها باشد كه نزد خداست، عمل خود را خالص گرداند.

امام على عليه السلام:چگونه اخلاص دارد كسى كه هواى نفس بر او چيره باشد؟! ابو حامد غزّالى در توضيح حقيقت اخلاص نوشته است: همچنان كه اگر عشق خداوند عزّ و جلّ و آخرت، بر جان كسى چيره شود، رفتارهاى معمولى او نيز رنگ آن را به خود مى گيرد و مخلصانه مى شود، كسى كه حبّ دنيا و برترى و رياست ـ و به طور كلى محبّت غير خدا ـ بر جانش مستولى گردد نيز همه حركات و رفتارهاى عاديش، ويژگى آن را به خود مى گيرد و نماز و روزه و ساير عباداتش سالم نمى ماند، مگر به ندرت. بنا بر اين، براى درمان درد بى اخلاصى، بايد لذّتهاى نفسانى را دَرهم شكست و چشم طمع از دنيا بريد و يكسره آخرتى شد، به طورى كه اين خوى بر دل چيره شود. اگر چنين شود، اخلاص كارى آسان مى گردد. چه بسيار اعمالى كه انسان براى انجام آنها خود را به رنج و زحمت مى اندازد و گمان مى برد كه آنها خالصانه براى خداست، حال آن كه در انجام آن اعمال فريب خورده است؛ زيرا از آفت آنها بى خبر مانده است. از قول يكى از همين افراد نقل مى شود كه گفت: من نمازهاى سى سال خود را كه در مسجد و در صف اول جماعت خوانده بودم، قضا كردم؛ زيرا يك روز به دليلى در آمدن به مسجد تأخير كردم و در صف دوم جماعت به نماز ايستادم و از اين كه مردم مرا در صف دوم ديدند، خجالت كشيدم. از آن جا فهميدم كه من از اين كه مردم مرا در صف اول ببينند نا خود آگاه خوشحال مى شده ام و آرامش دل پيدا مى كرده ام.