حدیث دربارهمارقين

عنه صلى الله عليه و آله:سيَخْرُجُ قَومٌ يَقْرؤونَ القُرآنَ لا يُجاوِزُ تَراقِيَهُم، يَمْرُقونَ مِن الدِّينِ كما يَمْرُقُ السّهمُ مِن الرَّمِيَّةِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بزودى مردمى سر بر مى دارند كه قرآن مى خوانند، اما از استخوان ترقوه شان فراتر نمى رود. مانند گذر تير از هدف، از دين خارج مى شوند.

۱.كنز العمّال: 31234.

کلیدواژه‌ها خوارج مارقین

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گروهى در دين تند روى مى كنند و همچنان كه تير از هدف مى گذرد، از دين بيرون مى روند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بزودى در آخر الزمان گروهى پيدا مى شوند كم سنّ و سال و سبك سر. سخن بهترين خلق خدا را به زبان مى آورند و قرآن مى خوانند اما از حنجره هاى آنان فراتر نمى رود، از دين خارج مى شوند همچون گذر تير از هدف. هر گاه آنان را ديديد بكشيدشان؛ زيرا كه كشندگان آنها در روز قيامت نزد خدا پاداش دارند.

امام على عليه السلام:شنيدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد: در آخر الزمان مردمى سر برمى دارند كم سال و سبكسر. بهترين سخنان را به زبان مى آورند، بيش از شما نماز مى خوانند، بيش از شما قرآن تلاوت مى كنند، اما ايمان آنها از استخوان چنبره ـ يا فرمود: از حنجره هايشان ـ فراتر نمى رود. آنان همانند فراتر رفتن تير از هدف، از دين خارج مى شوند. اين افراد را بكشيد.

امام على عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من دستور داده است كه با قاسطين، همينان كه به سوى آنها در حركتيم و با ناكثين، همانانى كه جنگ با آنان را پشت سر گذاشتيم و با مارقين كه هنوز با آنان رو به رو نشده ايم، بجنگم. پس، پيش به سوى قاسطين، كه اهميت آنان براى ما از خوارج بيشتر است، پيش به سوى قومى كه با شما مى جنگند، تا جبارانى گردند و مردم آنان را به خداوندگارى بگيرند و آنان، بندگان خدا را به بندگى خود گيرند و اموالشان را ميان خود دست به دست كنند.

امام على عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله [به من]فرمود: بزودى گروهى آشكار خواهند شد كه سخن حقّ مى گويند اما از حلقومشان فراتر نمى رود، از حقّ بيرون مى روند، همچون بيرون رفتن تير [از هدف]. هرگاه تير، به خاطر سرعت زيادش، هدف را بشكافد و از آن سويش بيرون رود، بدان مارق مى گويند و خوارج، تند روانى نا معتدل بودند.

امام على عليه السلامـ در پاسخ به كسى كه اين آيه را در حضور آن حضرت تلاوت كرد ـفرمود: حروريان (خوارج) از اين افرادند.

كنز العمّالـ به نقل از ابو بكرة ـ: اندكى مال نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند. آن حضرت به تقسيم كردن آنها پرداخت. قسمتى از آن را بر مى داشت و لحظاتى به سمت راست خود متوجّه مى شد، مثل اين كه با كسى حرف مى زند و سپس آن مال را به كسانى كه نزدش بودند مى داد. حضّار فكر مى كردند كه ايشان با جبرئيل سخن مى گويد. در اين حال مردى سياه و بلند قد و آستين بالا زده و سر تراشيده كه در پيشانيش اثر سجده بود از راه آمد و گفت: اى محمّد! به خدا قسم عدالت نمى ورزى. پيامبر صلى الله عليه و آله خشمگين شد، چندان كه گونه هايش سرخ گشت و فرمود: واى بر تو! اگر من عادل نيستم، پس چه كسى عادل است؟! اصحابش عرض كردند: گردنش را بزنيم؟ فرمود: نمى خواهم مشركان بشنوند كه من اصحاب خود را مى كشم، او با امثال و نظاير و هم مسلكان خود سر به شورش بر مى دارند و شيطان هم در دينشان نفوذ مى كند و بسان فرا رفتن تير از هدف، از دين برون مى روند و به هيچ چيزى از اسلام پايبند نيستند.

كنز العمّالـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در روز جنگ حنين شمشهاى طلا را تقسيم مى كرد؛ مردى از راه رسيد و گفت: اى محمّد! عادل باش! پيامبر فرمود: واى بر تو! اگر من عادل نباشم چه كسى عادل است؟ ـ يا فرمود: پس از من عدالت را نزد چه كسى خواهيد يافت؟ ـ. آن گاه فرمود: زودا كه مردمى چون اين بيايند كه خواهان كتاب خدا باشند در حالى كه دشمن آنند، كتاب خدا را مى خوانند اما از حنجره هاى آنان فراتر نمى رود، سرهاى تراشيده دارند؛ هر گاه اينان سر بر داشتند گردنشان را بزنيد.