حدیث دربارهصفات احمق

میزان الحکمه ج ۳، ص ۲۳۴، ح ۴۵۶۲

امام علی علیه‌السلام

صفات احمق

عنه عليه السلام:الحُمقُ الاسْتِهْتارُ بالفُضولِ، و مُصاحَبَةُ الجَهولِ. ۱

امام على عليه السلام:شيفتگى به كارهاى بيهوده و همنشينى با نادان حماقت است.

۱.غرر الحكم: 1914.

کلیدواژه‌ها حماقت صفات احمق

احادیث دیگر این موضوع

۸

عيسى عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه احمق كيست؟ ـفرمود: خود رأى خودپسند، كسى كه هرچه فضيلت است از آن خود مى داند و براى ديگران، بر خود هيچ فضيلتى قائل نيست، همه حقوق را براى خود مى داند و هيچ حقّى براى ديگران بر خود قائل نيست. اين است آن احمقى كه چاره اى براى درمان او وجود ندارد. آغاز اين حديث در باب 956 (درمان احمق) خواهد آمد.

امام على عليه السلام:احمق را اگر به كار خوبى متوجّه كنى، غافل مى شود، اگر بخواهى از نيكى دست بكشد، دست مى كشد، اگر به نادانى وادارش كنى، در پى نادانى مى رود، چون سخن گويد، دروغ به زبان آورد، فهم ندارد و اگر هم به او تفهيم كنى، نمى فهمد.

امام على عليه السلام:كسى كه عيبهاى ديگران را ببيند و آنها را زشت شمارد اما همان عيبها را در خود بپسندد، احمق واقعى است.

امام على عليه السلام:حماقت انسان، از اين راه شناخته مى شود كه در هنگام برخوردارى سرمست شود و در تنگدستى خود را بسيار خوار كند.

امام على عليه السلام:حماقت آدمى، از سه چيز شناخته مى شود: از بيهوده گوييهايش، از پاسخ دادنش به چيزى كه از او سؤال نمى شود، و از تهوّرش در كارها.

امام على عليه السلام:آدم احمق. هيچ گاه از عيب و زيان كارى جدا نيست.

امام على عليه السلام:از نشانه هاى احمق اين است كه هر دم به رنگى در مى آيد.

امام على عليه السلام:به خود نازيدن، بى آن كه اسباب آن فراهم باشد و خود ستايى، بدون برخوردارى از شرافت لازم، از نشانه هاى حماقت است.