نعمتِ حافظه

امام صادق عليه السلامـ در حديث مفضّل ـفرمود: آيا انديشيده اى كه اگر انسان از ميان اين ويژگيها، فقط حافظه را كم داشت، حال و روزش چگونه بود؟ و اگر موضوعات سودمند و زيانبار و گرفته ها و داده ها و ديده ها و شنيده هاى خود را در حافظه اش نگه نمى داشت چه اختلالاتى در كارها و زندگى و تجربياتش به وجود مى آمد.؟ اگر راهى را بارها و بارها مى پيمود، باز آن را گم مى كرد، اگر همه عمرش را درس مى خواند، دانشى را به خاطر نمى سپرد، به دينى اعتقاد نمى يافت و از تجربه اى بهره مند نمى شد و نمى توانست از گذشته ها كمترين عبرتى بگيرد، به طور كلى سزاوار بود كه از انسان بودن يكسره خارج شود. بالاتر از نعمتِ حافظه براى انسان، نعمتِ فراموشى است؛ زيرا اگر فراموشى نبود، هيچ كس هيچ مصيبتى را از ياد نمى برد.