حدیث دربارهنهى از فرار از جنگ
عنه عليه السلامـ مِن وَصاياهُ لأصْحابِهِ عِند الحَربِ ـ: ثُمَّ إنَّ الرُّعْبَ و الخَوفَ، مِن جِهادِ المُسْتَحِقِّ للجِهادِ و المُتَوازِرينَ على الضَّلالِ، ضَلالٌ في الدِّينِ، و سَلْبٌ للدُّنيا مَع الذُّلِّ و الصَّغارِ، و فيه اسْتيجابُ النّارِ بالفِرارِ مِن الزَّحْفِ عِندَ حَضْرَةِ القِتالِ، يقولُ اللّهُ عزّ و جلّ: «يا أيُّها الّذينَ آمَنوا إذا لَقِيتُم الّذينَ كَفَروا زَحْفا فَلا تُوَلُّوهُمُ الأدْبارَ» ۱. ۲
امام على عليه السلامـ در سفارشهاى جنگى به يارانش ـفرمود: ترس و هراس از جنگيدن با كسانى كه سزاوار جنگند و در راه گمراهى همداستان شده اند، مايه گمراهى در دين و از دست دادن دنيا با خوارى و خفّت است. در هنگام فرا رسيدن پيكار، گريختن از ميدان جنگ موجب دوزخى شدن است. خداوند متعال مى فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! هرگاه با كافران روياروى گشتيد، پشت نكنيد و نگريزيد».