حدیث دربارهبزرگترين منزلت
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:إنَّ اُولي الألْبابِ الّذينَ عَمِلوا بالفِكْرَةِ حتّى وَرِثوا مِنهُ حُبَّ اللّهِ ـ إلى أن قالَ ـ: فإذا بَلغَ هذهِ المَنزِلَةَ جَعلَ شَهْوَتَهُ و مَحَبّتَهُ في خالِقِه، فإذا فَعلَ ذلكَ نَزلَ المَنزِلَةَ الكُبرى فعايَنَ رَبَّهُ في قَلبهِ، و وَرِثَ الحِكمَةَ بغَيرِ ما وَرِثَهُ الحُكَماءُ، وَ ورِثَ العِلمَ بغَيرِ ما وَرِثَهُ العُلَماءُ، وَ ورِثَ الصِّدقَ بغَيرِ ما وَرِثَهُ الصِّدِّيقونَ. إنَّ الحُكَماء وَرِثُوا الحِكمَةَ بالصَّمتِ، و إنَّ العُلَماءَ وَرِثوا العِلمَ بالطَّلَبِ، و إنّ الصِّدِّيقينَ وَرِثوا الصِّدقَ بالخُشوعِ و طُولِ العِبادَةِ. ۱
امام صادق عليه السلام:خردمندان، كسانى هستند كه با انديشه كار كنند تا بر اثر آن، محبّت خدا را به دست آورند ـ تا آن جا كه فرمود ـ: و چون به اين منزلت برسد خواهش و محبّت خود را از آنِ آفريدگارش قرار دهد و هر گاه چنين كند به بزرگترين منزلت دست يابد و پروردگارش را در دل خويش ببيند و ميراث دار حكمت شود، نه از راهى كه حكما يافتند و ميراث بان دانش شود، نه از راهى كه دانشمندان رفتند و صدق را بيابد، نه از راهى كه صدّيقان يافتند. حكيمان حكمت را با خاموشى فراچنگ آورده اند و دانشمندان دانش را با جستجو و صدّيقان با خشوع و عبادت دراز مدّت.
۱.بحار الأنوار: 70/25/26.