حدیث دربارهاَعراف

میزان الحکمه ج ۲، ص ۳۰۰، ح ۲۸۱۱

امام علی علیه‌السلام

عنه عليه السلام:أنا يَعْسوبُ المؤمنينَ. و أنا قَسِيمُ الجنّةِ و النّارِ، و أنا صاحِبُ الأعْرافِ. ۱

امام على عليه السلام:من شهريار مؤمنانم. من تقسيم كننده بهشت و دوزخم، من اعرافى ام.

۱.بحار الأنوار: 8/336/7.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت اعراف

احادیث دیگر این موضوع

۴

امام صادق عليه السلام:به خدا سوگند احدى از شما به دوزخ نمى رود. پس براى رسيدن به درجات [بهشت] با هم رقابت كنيد و با پارسايى دل، دشمن خود (شيطان) را دردمند سازيد.

امام على عليه السلام:اهل يقين و مخلصان و ايثارگران، از اعرافيانند.

امام باقر عليه السلام:ماييم اعراف؛ همانان كه جز با شناخت ما، خداوند شناخته نمى شود؛ ماييم اعراف؛ همانان كه تا فردى ما را نشناسد و ما او را نشناسيم به بهشت نمى رود و تا شخصى ما را انكار نكند و ما او را انكار نكنيم به دوزخ نمى رود. اگر خدا مى خواست خود را به مردم بشناساند، بي گمان چنين مى كرد، اما او، ما را سبب و راه و درِ ورودى شناختِ خود قرار داد.

بحار الأنوارـ به نقل از بريد عجلى ـ: از امام باقر عليه السلام درباره آيه «و بر اعراف مردانى هستند» سؤال نمودم، فرمود: اين آيه درباره اين امّت نازل شده، و آن مردان، همان امامان، از خاندان محمّدند. عرض كردم: پس، اعراف چيست؟ فرمود: راهى است ميان بهشت و دوزخ.