حدیث دربارهاَعراف
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:نحنُ الأعرافُ الّذينَ لا يُعْرَفُ اللّهُ إلاّ بِسَببِ مَعرِفَتِنا، و نحنُ الأعْرافُ الّذينَ لا يَدخُلُ الجنّةَ إلاّ مَن عَرَفَنا و عَرَفْناهُ، و لا يَدخُلُ النّارَ إلاّ مَن أنْكَرَنا و أنكَرْناهُ، و ذلكَ بأنَّ اللّهَ لو شاءَ أنْ يُعَرِّفَ النّاسَ نَفْسَهُ لَعَرّفَهُم و لكِنَّهُ جَعَلَنا سَبَبهُ و سَبيلَهُ و بابَهُ الّذي يُؤتى مِنه. ۱
امام باقر عليه السلام:ماييم اعراف؛ همانان كه جز با شناخت ما، خداوند شناخته نمى شود؛ ماييم اعراف؛ همانان كه تا فردى ما را نشناسد و ما او را نشناسيم به بهشت نمى رود و تا شخصى ما را انكار نكند و ما او را انكار نكنيم به دوزخ نمى رود. اگر خدا مى خواست خود را به مردم بشناساند، بي گمان چنين مى كرد، اما او، ما را سبب و راه و درِ ورودى شناختِ خود قرار داد.
۱.تفسير العيّاشي: 2/19/48.