حدیث دربارهاز آداب سفره
الإمامُ الحسنُ عليه السلام:فِي المَائدةِ اثْنَتَا عَشرَةَ خَصْلَةً يَجِبُ عَلى كُلِّ مُسْلِمٍ أنْ يَعْرِفَهَا: أرْبَعٌ مِنْها فَرْضٌ، وَ أرْبَعٌ سُنَّةٌ، و أرْبَعٌ تأدِيبٌ.
فَأمَّا الفَرْضُ: فَالمَعْرِفَةُ، وَ الرِّضَا، وَ التَّسْمِيَةُ، وَ الشُّكْرُ.
وَ أمَّا السُّنَّةُ: فَالوُضُوءُ قَبْلَ الطَّعَامِ، و الجُلُوسُ عَلَى الجَانِبِ الأيْسَرِ، و الأكْلُ بِثَلاثِ أصَابِعَ، وَ لَعْقُ الأصَابِعِ.
وَ أمّا التَّأدِيبُ: فَالأكْلُ مِمَّا يَلِيكَ، وَ تَصْغِيرُ اللُّقْمَةِ، وَ تَجْوِيدُ المَضْغِ، وَ قِلّةُ النّظَرِ فِي وُجُوهِ النّاسِ. ۱
امام حسن عليه السلام:سفره دوازده رسم دارد كه هر مسلمانى بايد آنها را بداند: چهار تاى آنها لازم، چهار تا خوب و چهار تا ادب است. آن چهار تا كه لازمند: معرفت، خشنودى، نام خدا بر زبان آوردن و شكرگزارى است. آن چهار كه خوب است: دست شستن پيش از غذا خوردن، نشستن بر طرف چپ، خوردن با سه انگشت [و نه دو انگشت] و ليسيدن انگشتهاست. اما آن چهار كه از باب رعايت ادب است: خوردن از [غذاى]جلوى خود، كوچك گرفتن لقمه، خوب جويدن غذا و كمتر نگريستن به صورت ديگران.
۱.وسائل الشيعة: 16/539/1.