حدیث دربارهگناهان كبيره
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:الكبائرُ سَبعٌ: قَتلُ المؤمِنِ مُتَعَمِّداً، وقذفُ المُحصَنَةِ، والفِرارُ مِنَ الزَّحفِ، والتَّعَرُّبُ بعدَ الهِجرَةِ، وأكلُ مالِ اليتيمِ ظُلماً، وأكلُ الرِّبا بعدَ البَيِّنَةِ، وكُلُّ ما أوجَبَ اللّهُ عليهِ النارَ. ۱
امام صادق عليه السلام:گناهان كبيره هفت تاست: كشتن عامدانه مؤمن، تهمت زدن به زن پاكدامن، فرار از ميدان جهاد با دشمن، تعرّب بعد از هجرت ۲، خوردن به ناحق مال يتيم، رباخوارى بعد از دانستن [حرمت آن] و هر چيزى كه خداوند به سبب آن آتش دوزخ را واجب كرده است.
۱.الكافي: 2/ 277/3.
۲.در لسان العرب آمده است كه تعرّب بعد از هجرت به اين معناست كه كسانى كه از باديه به مدينه هجرت كرده بودند دوباره به باديه برگردند و با باديه نشينان (اعراب) زندگى كنند. اين عمل به منزله ارتداد بود. مترجم و شارح اصول كافى ذيل اين عبارت نيز مى نويسد: تعرّب بعد از هجرت در صدر اسلام نسبت به كسانى بوده كه از مكّه و آباديهاى كفرنشين به مدينه و مركز اسلام مهاجرت كرده بودند. برگشتن آنها با مسلمين ديگر را به بلاد كفر، تعرّب بعد از هجرت مى گفتند و يكى از گناهان كبيره و به منزله ارتداد بوده است. ولى در اعصار ائمه عليهم السلام و دوران غيبت، تعرّب اين است كه مسلمانى در بلاد كفر بوده و در آنجا از اظهار اسلام و تعلّم احكام ممنوع و معذور باشد، اقامت او در آنجا از گناهان كبيره است.بعضى از علما تعرّب را تعميم داده و حتّى شامل كسى دانسته اند كه مشغول تحصيل علمى شود و سپس آن را ترك كند ـ م.