سليمان عليه السلام
7 حدیث
بحار الأنوار:رُوِيَ أ نّ داوودَ عليه السلام خَرَجَ مُصحِرا مُنفَرِدا، فأوحَى اللّهُ إلَيهِ: يا داوودُ، ما لِي أراكَ وَحدانِيّا؟ فقالَ: إلهي اشتَدَّ الشَّوقُ مِنّي إلى لِقائكَ، وحالَ بَيني وبَينَ خَلقِكَ. فأوحَى اللّهُ إلَيهِ: ارجِعْ إلَيهِم فإنّكَ إن تأتِني بعَبدٍ آبِقٍ اُثبِتْكَ في اللَّوحِ حَميدا. ۱
بحار الأنوار:روايت شده است كه داوود عليه السلام تنهابه صحرا رفت. پس خداوند به او وحى فرمود: اى داوود! چه شده است كه تو را يكّه و تنها مى بينم؟ عرض كرد: الهى، شوق ديدارت در من بالا گرفته و ميان من و خَلقت جدايى افكنده است. خداوند به او وحى فرمود: به سوى آنان برگرد؛ زيرا اگر بنده گريز پايى را نزد من بياورى، تو را در لوح [افراد]ستوده ثبت مى كنم.
۱.بحار الأنوار: 14/40/26.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:كانَ داوودُ أعبَدَ البَشَرِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:داوود، عابدترين انسان ها بود.
۱.كنز العمّال: 32322
عنه صلى الله عليه و آله:كانَ النّاسُ يَعودُونَ داوودَ ويَظُنّونَ أنّ بهِ مَرَضا، وما بهِ إلّا شِدَّةُ الخَوفِ مِن اللّهِ تعالى. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم خيال مى كردند داوود دچار بيمارى است و به عيادت او مى رفتند، حال آنكه او را چيزى نبود مگر شدت ترس از خداوند متعال.
۱.كنز العمّال: 32323.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:وأمّا داوودُ فمَلَكَ ما بَينَ الشّاماتِ إلى بلادِ إصطَخرَ، وكذلكَ كانَ مُلكُ سُلَيمانَ. ۱
امام باقر عليه السلام:داوود بر سرزمين هاى ميان شامات تا بلاد اصطخر پادشاهى كرد و قلمرو پادشاهى سليمان نيز چنين بود.
۱.الخصال: 248/110.
بحار الأنوار:رُويَ أنّ سُلَيمانُ عليه السلام رأى عُصفورا يَقولُ لِعُصفورَةٍ: لِمَ تَمنَعينَ نَفسَكِ مِنّي، ولو شِئتُ أخَذتُ قُبّةَ سُلَيمانَ بمِنقارِي فألقَيتُها في البَحرِ؟! فتبسَّمَ سليمانُ وقالَ للعُصفور: أتُطيقُ أن تَفعَلَ ذلكَ؟! فقالَ: لا يا رسولَ اللّهِ، ولكنَّ المَرءَ قد يُزَيِّنُ نَفسَهُ ويُعَظِّمُها عِندَ زَوجَتِهِ، والمُحِبُّ لا يُلامُ على ما يقولُ، فقالَ سُلَيمانُ عليه السلام لِلعُصفورَةِ: لِمَ تَمنَعينَهُ مِن نَفسِكَ وهُو يُحِبُّكِ؟ فقالت: يا نَبيَّ اللّهِ، إنّهُ لَيس مُحِبّا ولكنّهُ مُدَّعٍ؛ لأ نّهُ يُحِبُّ مَعي غَيري! فأثَّرَ كلامُ العُصفورَةِ في قَلبِ سُلَيمانَ وبَكى بُكاءً شَديدا واحتَجَبَ عنِ النّاسِ أربَعينَ يَوما يَدعُو اللّهَ أن يُفَرِّغَ قَلبَهُ لمَحَبّتِهِ وأن لا
بحارالأنوار:روايت شده سليمان عليه السلام گنجشك نرى را ديد كه به جفت خود مى گويد: چرا خودت را از من دريغ مى كنى؟ اگر بخواهم قُبّه سليمان را با منقار خود بر مى دارم و آن را به دريا مى افكنم! سليمان در حالى كه لبخند مى زد به آن گنجشگ گفت: آيا براستى مى توانى اين كار را بكنى؟ گنجشك گفت: نه، اى پيامبر خدا! امّا گاهى اوقات مرد براى همسرش خودنمايى مى كند و خودش را پيش او بزرگ نشان مى دهد و عاشق را بر آنچه مى گويد ملامتى نيست. سليمان به گنجشك ماده گفت: چرا خودت را از او دريغ مى دارى، در حالى كه او عاشق توست؟ گفت: اى پيامبر خدا! او عاشق نيست بلكه لاف عشق مى زند؛ چون در كنار من غير مرا هم دوست دارد. سخن ماده گنجشگ در دل سليمان اثر كرد و بشدّت گريست و چهل روز از مردم كناره گرفت و در اين مدّت از خداوند
۱.بحار الأنوار: 14/95/3.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:قالَ سُليمانُ بنُ داوودَ عليه السلام اُوتِيناما اُوتِيَ النّاس وما لَم يُؤتَوا، وعَلِمنا ما عَلِمَ الناسُ وما لَم يَعلَموا، فلم نَجِدْ شيئا أفضَلَ مِن خَشيَةِ اللّهِ في الغَيبِ والمَشهَدِ، والقَصدِ في الغِنى والفَقرِ، وكَلِمَةِ الحَقِّ في الرِّضا والغَضبِ، والتَّضَرُّعِ إلَى اللّهِ عَزَّوجلَّ على كلِّ حالٍ. ۱
امام باقر عليه السلام:سليمان بن داوود گفت: آنچه به مردم داده شده و نشده، به ما داده شد و آنچه به مردم آموخته شده و نشده، به ما آموخته شد. امّا چيزى برتر از خداترسى در نهان و آشكار و ميانه روى در توانگرى و نادارى و حق گويى در حال خشم و خشنودى و دعا و زارى در همه حال به درگاه خداوند عز و جل، نيافتيم.
۱.الخصال: 241/91.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:لَو أنَّ أحَدا يَجِدُ إلَى البَقاءِ سُلَّما، أو لِدَفعِ المَوتِ سَبيلاً، لَكانَ ذلكَ سُلَيمانُ بنُ داوودَ عليه السلام، الّذي سُخِّرَ لَهُ مُلكُ الجِنِّ والإنسِ، مَع النُّبُوّةِ وعَظيمِ الزُّلفَةِ، فلَمّا استَوفى طُعمَتَهُ، واستَكمَلَ مُدَّتَهُ، رَمَتهُ قِسِيُّ الفَناءِ بنِبالِ المَوتِ، وأصبَحَتِ الدِّيارُ مِنهُ خالِيَةً، والمَساكِنُ مُعَطَّلَةً، ووَرِثَها قَومٌ آخَرونَ. ۱
امام على عليه السلام:اگر بنا بود كسى براى بالارفتن به سوى جاودانگى نردبانى بيابد يا براى دور كردن مرگ از خود راهى پيدا كند، بى گمان آن كس سليمان بن داوود عليه السلام بود كه افزون بر مقام نبوّت و منزلت والا، سلطنت بر جنّ و انس نيز در اختيار او نهاده شد. چون روزىِ خود را به طور كامل دريافت كرد و مدّت عمرش به سر آمد، كمان هاى نابودى او را آماج تيرهاى مرگ قرار دادند و خانه ها از او خالى گشت و مسكن ها بى صاحب ماند و گروهى ديگر وارث آنها شدند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 182.