نامه هاى امام به سران فتنه

الجمل:وقتى اميرمؤمنان از ذو قار حركت كرد، صعصعة بن صوحان را با نامه اى نزد طلحه، زبير و عايشه فرستاد [و در آن]، حرمت اسلام را برايشان بزرگ شمرد و آنان را از عاقبت كارهايى كه مى كنند، ترساند و زشتى كارهايى را كه مرتكب شدند (كارهايى مثل: كشتن مسلمانان و آنچه با صحابى پيامبر صلى الله عليه و آله، عثمان بن حنيف انجام داده بودند و كشتن مسلمانان با شكنجه) به آنان گوشزد كرد، آنان را موعظه نمود و به اطاعت، فرا خواند. صعصعه مى گويد: بر آنان وارد شدم. نخست، نزد طلحه رفتم. نامه را به وى دادم و پيام را رساندم كه او گفت: اينك؟! حال كه جنگ، پسر ابو طالب را در تنگنا قرار داد، با ما نرمى مى كند؟! سپس نزد زبير آمدم و او را نرم خوتر از طلحه يافتم. سپس نزد عايشه رفتم. او را در رسيدن به شر، از همه شتابنده

امام على عليه السلامـ از نامه اش به طلحه و زبير ـ: پس از حمد و سپاس خداوند؛ شما دو نفر مى دانيد ـ گرچه كتمان مى كنيد ـ كه من سراغ مردم نرفتم؛ بلكه آنان مرا خواستند، و من با آنان بيعت نكردم تا آن كه آنان با من بيعت نمودند، و شما دو تن، از كسانى بوديد كه مرا خواستيد و با من بيعت كرديد. مردم به خاطر قدرت برتر يا ثروت آماده با من بيعت نكردند. پس اگر شما از روى رضايت با من بيعت كرديد، زود برگرديد و به درگاه خدا توبه كنيد، و اگر از روى ناخشنودى با من بيعت كرديد، شما با آشكار داشتن فرمانبردارى و پنهان كردن نافرمانى خود، راه بازخواست را براى من باز گذارديد. به جانم سوگند كه شما از ديگر مهاجران، سزاوارتر به تقيّه و كتمان نبوديد. به راستى كه كنار گذاردن من از حكومت، پيش از آن كه در آن وارد شويد،