داستان مرد گوش بُريده
1 حدیث
مروج الذهب:ذَكَرَ المَدائِنِيُّ أنَّهُ رَأى بِالبَصرَةِ رَجُلاً مُصطَلَمَ ۱ الاُذُنِ، فَسَأَ لَهُ عَن قِصَّتِهِ، فَذَكَرَ أنَّهُ خَرَجَ يَومَ الجَمَلِ يَنظُرُ إلَى القَتلى، فَنَظَرَ إلى رَجُلٍ مِنهُم يَخفِضُ رَأسَهُ ويَرفَعُهُ وهُوَ يَقولُ:
لَقَد أورَدَتنا حَومَةَ المَوتِ اُمُّنا
فَلَم تَنصَرِف إلّا ونَحنُ رِواءُ
أطَعنا بَني تَيمٍ لِشَقوَةِ جَدِّنا
وما تَيمٌ إلّا أعبُدٌ وإماءُ
فُقُلتُ: سُبحانَ اللّهِ! أ تَقولُ هذا عِندَ المَوتِ! قُل: لا إلهَ إلَا اللّهُ!! فَقالَ: يَابنَ اللَّخناءِ، إيّايَ تَأمُرُ بِالجَزَعِ عِندَ المَوتِ!! فَوَلَّيتُ عَنهُ مُتَعَجِّبا مِنهُ، فَصاحَ بي: اُدنُ مِنّي ولَقِّنِّي الشَّهادَةَ، فَصِرتُ إلَيه، فَلَمّا قَرُبتُ مِنهُ استَدناني، ثُمَّ التَقَمَ
مروج الذهب:مدائنى گزارش كرده است كه در بصره، مردى گوش بُريده را ديد. از او داستانش را سؤال كرد و او چنين يادآور شد كه در جنگ جمل، بيرون رفته بود و به كشته ها مى نگريست. چشمش به مردى افتاد كه سرش را پايين و بالا مى كرد و مى گفت:
مادرمان، ما را به آبشخور مرگ در انداخت
و بازنگشت، مگر آن كه ما سيراب بوديم.
ما از فرزندان تَيم، به خاطر بدبختى و بدشانسى خود اطاعت كرديم
و تَيم، جز گروهى برده و كنيز نبودند.
گفتم: سبحان اللّه! اين سخنان را به هنگام مرگ بر زبان مى آورى؟ بگو: لا اله إلا اللّه!
مرد گفت: اى پسر زن گُنده فرْج (يا مرد ختنه ناكرده)! مرا به فغان كردن به هنگام مرگ مى خوانى؟!
با شگفتى از او گذشتم كه مرا صدا زد و گفت: نزد من بيا و شهادت را به من تلقين كن.
نزد او رفتم.