بيرون آمدن امام على از مدينه

تاريخ الطبرى:على عليه السلام در مدينه بود كه گزارش رسيد كه [اهل جمل]براى رفتن به سوى بصره اجتماع كرده اند و [همچنين] خبر تصميم جمعى طلحه، زبير و عايشه و پيروانشان و نيز سخنان عايشه به وى رسيد. على عليه السلام [از مدينه] بيرون آمد و آنان را با همان آرايش نظامى اى كه براى رفتن به شامْ فراهم ساخته بود، تعقيب مى كرد. هفتصد نفر از كوفيان و بصريانِ چالاك و سبك بار به همراه او بيرون رفتند و اميد داشت به آنان برسد و از رفتن آنان به بصره جلوگيرى كند. در راه، عبد اللّه بن سلّام، او را ديد و زمام شترش را گرفت و گفت: اى اميرمؤمنان! از مدينه بيرون مرو. به خدا سوگند، اگر از آن بيرون روى، هرگز بدان باز نمى گردى و قدرت و عظمت مسلمانان نيز هرگز به مدينه باز نمى گردد. همراهان، او را بد گفتند. على عليه

الجمل:آن گاه [على عليه السلام] با هفتصد نفر از مهاجران و انصار، بيرون رفت و تمّام بن عبّاس را به جاى خويش در مدينه گمارد و قُثم بن عبّاس را به مكّه فرستاد. وقتى در جستجوى جمليان، تصميم به حركت گرفت، بر شترى سرخ موىْ سوار شد و اسبى نيرومند در پى داشت و حركت كرد و چنين زمزمه مى كرد: مانند پرستوها كوچ كنيد و شتاب كنيد تا به مرد تَيمى و زبير برسيم. زيرا شرارت به پا كردند و از نيكى گذشتند بار پروردگارا! فرداى قيامت، آنان را در آتش وارد ساز. امام على عليه السلام با شتابْ حركت كرد تا به ربذه رسيد. چون بدان جا رسيد، دريافت كه آنان گذر كرده اند. اندكى در ربذه ماند و سپس به سمت بصره به راه افتاد و مهاجران و انصار در چپ و راست وى بودند و با كسان ديگرى ـ كه خبر حركت او و يارانش را