حدیث دربارهبيرون آمدن امام على از مدينه

المستدرك على الصحيحين عن أبي الأسود الدؤلي عن الإمام عليّ عليه السلام:أتاني عَبدُ اللّهِ بنُ سَلامٍ وقَد وَضَعتُ رِجلي فِي الغَرزِ ۱ وأنَا اُريدُ العِراق، فَقالَ: لا تَأتِ ۲ العِراقَ؛ فَإنَّكَ إن أتَيتَهُ أصابَكَ بِهِ ذُبابُ ۳ السَّيفِ. قالَ عَلِيٌّ: وَايمُ اللّهِ، لَقَد قالَها لي رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله قَبلَكَ. قالَ أبُو الأَسودِ: فَقُلتُ في نَفسي:، يا اَللّهُ، ما رَأَيتُ كَاليَومِ رَجُلاً مُحارِبا ۴ يُحَدِّثُ النّاسَ بِمِثلِ هذا. ۵
المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو الأسود دُئلى ـ: امام على عليه السلام فرمود: «در حالى كه پا در ركاب شتر نهاده، قصد عراق داشتم، عبد اللّه بن سلّام به نزد من آمد و گفت: به عراق نرو؛ زيرا اگر به عراق درآيى، تيزى شمشيرها تو را آسيب مى رساند. به او گفتم: به خدا سوگند، به ياد مى آورم كه پيش از تو اين مطلب را پيامبر خدا به من فرمود». [ابو الأسود مى گويد:] با خود گفتم: خدايا! تا امروز نديده بودم كه مردى جنگاور، چنين با مردمْ سخن گويد.
۱.الغَرْز: رِكاب كور الجملِ إذا كان من جلد أو خشب (النهاية: ج 3 ص 359 «غرز»).
۲.في المصدر: «تأتي»، والصحيح ما أثبتناه.
۳.ذُبابُ السَّيف: حَدُّ طَرفِه الذي بين شَفرَتَيه (لسان العرب: ج 1 ص 383 «ذبب»).
۴.في المصدر: «رجلٌ محاربٌ»، والصواب ماأثبتناه كما في المصادر الاُخرى.
۵.المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 151 ح 4678، صحيح ابن حبّان: ج 15 ص 127 ح 6733، مسند أبي يعلى: ج 1 ص 259 ح 487.

احادیث دیگر این موضوع

۲
تاريخ الطبرى:على عليه السلام در مدينه بود كه گزارش رسيد كه [اهل جمل]براى رفتن به سوى بصره اجتماع كرده اند و [همچنين] خبر تصميم جمعى طلحه، زبير و عايشه و پيروانشان و نيز سخنان عايشه به وى رسيد. على عليه السلام [از مدينه] بيرون آمد و آنان را با همان آرايش نظامى اى كه براى رفتن به شامْ فراهم ساخته بود، تعقيب مى كرد. هفتصد نفر از كوفيان و بصريانِ چالاك و سبك بار به همراه او بيرون رفتند و اميد داشت به آنان برسد و از رفتن آنان به بصره جلوگيرى كند. در راه، عبد اللّه بن سلّام، او را ديد و زمام شترش را گرفت و گفت: اى اميرمؤمنان! از مدينه بيرون مرو. به خدا سوگند، اگر از آن بيرون روى، هرگز بدان باز نمى گردى و قدرت و عظمت مسلمانان نيز هرگز به مدينه باز نمى گردد. همراهان، او را بد گفتند. على عليه السلام فرمود: «رهايش سازيد. او نيكْ مردى از ياران محمّد پيامبر است». سپس حركت كرد تا به منطقه رَبَذه رسيد و خبر عبور آنان را دريافت. چون به آنها نرسيد، چند روزى براى مشاوره و گفتگو در رَبَذه ماند.
الجمل:آن گاه [على عليه السلام] با هفتصد نفر از مهاجران و انصار، بيرون رفت و تمّام بن عبّاس را به جاى خويش در مدينه گمارد و قُثم بن عبّاس را به مكّه فرستاد. وقتى در جستجوى جمليان، تصميم به حركت گرفت، بر شترى سرخ موىْ سوار شد و اسبى نيرومند در پى داشت و حركت كرد و چنين زمزمه مى كرد: مانند پرستوها كوچ كنيد و شتاب كنيد تا به مرد تَيمى و زبير برسيم. زيرا شرارت به پا كردند و از نيكى گذشتند بار پروردگارا! فرداى قيامت، آنان را در آتش وارد ساز. امام على عليه السلام با شتابْ حركت كرد تا به ربذه رسيد. چون بدان جا رسيد، دريافت كه آنان گذر كرده اند. اندكى در ربذه ماند و سپس به سمت بصره به راه افتاد و مهاجران و انصار در چپ و راست وى بودند و با كسان ديگرى ـ كه خبر حركت او و يارانش را شنيده [و همراهش شده]بودند ـ، او را در ميان گرفته بودند. [على عليه السلام]به دنبال آنان بود تا به ذو قار ذو قار (ذى قار)، جايى ميان كوفه و واسط (البتّه به كوفه نزديك تر) است و در آن، جنگ مشهور ميان ايرانيان و اعراب، واقع شده است (تقويم البلدان: ص 292). رسيد و در آن جا بار افكند.