به تأخير نينداختن تقسيم ثروت هاى عمومى

أنساب الأشرافـ به نقل از ابو صالح سمّان ـ: على عليه السلام را ديدم كه وارد بيت المال شد و در آن اموالى ديد. فرمود: «اينها اين جاست و مردم، نيازمندند؟!». پس دستور داد آن را ميان مردم، تقسيم كردند و دستور داد تا بيت المال، جاروب و آبپاشى شد و در آن، نماز گزارد.

الغاراتـ به نقل از بكربن عيسى، در يادكرد سيره امام على عليه السلام ـ: به درستى كه او آنچه در بيت المال بود، تقسيم مى كرد. پس جمعه اى نمى آمد كه در بيت المال، ثروتى باشد. در هر شامگاه پنج شنبه، دستور مى داد تا بيت المال، آبپاشى شود. سپس در آن دو ركعت نماز مى گزارد.

الغاراتـ به نقل از مجمّع التيمى ـ: به درستى كه على عليه السلام، بيت المال را آبپاشى مى كرد و در آن، نماز نافله مى گزارد و مى گفت: «در روز رستاخيز، گواهى ده كه ثروت ها را بر مسلمانان، در درون تو حبس نكردم».

فضائل الصحابة، ابن حنبلـ به نقل از مجمّع التيمى ـ: به درستى كه على عليه السلام، دستور مى داد تا بيت المال جاروب شود، سپس آبپاشى گردد. آن گاه [آن جا] نماز مى گزارد، بدان اميد كه روز رستاخيز، برايش گواهى دهد كه ثروت را در درون آن، بر مسلمانان، حبس نكرده است.

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو حكيم صاحب الحفاء، از پدرش ـ: به درستى كه على عليه السلام در يك سال، سه مرتبه اموال گردآورى شده را [ميان مسلمانان]تقسيم كرد. سپس ثروتى را از اصفهان برايش آوردند. فرمود: «صبحگاهان، چهارمين تقسيمى است. به درستى كه من براى شما جمع كننده نيستم». [راوى] گويد: ريسمان ها را قسمت كرد. پس گروهى آن را گرفتند و گروهى بازگرداندند.

مروج الذهبـ در ذكر حوادث سال 38 هجرى ـ: ياران على عليه السلام، در اين سال، سه مرتبه از وى تقسيمى دريافت كردند، بر حسب آنچه ثروت به دستش مى رسيد. پس ثروتى از اصفهان به وى رسيد. براى مردم، سخنرانى كرد و فرمود: «صبحگاهان، چهارمين تقسيمى است. سوگند به خداوند كه من، براى شما جمع كننده نيستم». او در تقسيم اموال، براى مردمان، نمونه بود و خود او مانند يكى از مردم، سهم بر مى داشت.

الأمالى، طوسىـ به نقل از هلال بن مسلم جحدرى ـ: از جدّم جرّه (جوّه) شنيدم كه گفت: من حضور داشتم كه شبانگاه، مالى براى على بن ابى طالب عليه السلام آورده شد. فرمود: «اين را تقسيم كنيد». گفتند: اى امير مؤمنان! شب است. آن را به فردا واگذار. به آنان فرمود: «آيا ضمانت مى كنيد كه تا فردا زنده باشم؟». گفتند: در اختيار ما نيست. فرمود: «پس تقسيم كنيد و آن را به تأخير ميندازيد». شمعى فراهم شد و شبانه، مال ها را تقسيم كردند.

الغاراتـ به نقل از ضحاك بن مزاحم ـ: [على عليه السلام فرمود:]«دوستم پيامبر خدا چيزى را براى فردا نگه نمى داشت، ولى ابوبكر نگه مى داشت و عمر بن خطّاب هم تصميم گرفت ديوان ها فراهم كند و ثروت ها را از سالى براى سال ديگر بگذارَد؛ ولى من چنان مى كنم كه دوستم پيامبر خدا انجام مى داد». [راوى] مى گويد: على عليه السلام جمعه تا جمعه، مال ها را تقسيم مى كرد و مى فرمود: اين، دستچين من و بهترين آن است در حالى كه هر ميوه چين، دستش به دهان خودش است [و خود مى خورد] ۳.

شرح نهج البلاغةـ به نقل از عبدالرحمان بن عجلان ـ: على عليه السلام، بذرِ كتّان، ترتيزك، زيره و ساير چيزها را ميان مردم، تقسيم مى كرد.

شرح نهج البلاغةـ به نقل از شعبى ـ: جوانى بودم كه با گروهى از جوانان، به ميدانى در كوفه وارد شدم. على عليه السلام را ديدم كه بر توده اى از طلا و توده اى از نقره ايستاده و تازيانه اى در دست دارد كه مردم را با آن، دور مى كند و باز مى گردد و اموال را ميان مردم، تقسيم مى كند، تا آن كه چيزى از آن، باقى نماند. آن گاه بازگشت و به خانه خود، چيزى نبُرد، نه كم و نه زياد. من نزد پدرم بازگشتم و به او گفتم: امروز، بهترينِ مردم يا نادان ترينِ آنها را ديدم! گفت: كيست او پسرم؟ گفتم: على بن ابى طالب، امير مؤمنان. او را ديدم كه چنين و چنان مى كرد، و داستان را بازگفتم. پدرم گريست و گفت: فرزندم! بهترينِ مردم را ديده اى.

امام باقر عليه السلام:براى على عليه السلام ثروتى آورده شد. وى وزن كنندگان و صرّافان را نزد خود نشانْد. آن گاه، توده اى از طلا و توده اى از نقره ساخت و فرمود: «اى قرمزها و اى سفيدها! سرخ و سفيد شويد و جز مرا بفريبيد. اين، دستچين من و بهترين آن است در حالى كه هر ميوه چين، دستش به دهان خودش است [و خود مى خورد]».

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو صالح سمّان ـ: على عليه السلام را ديدم كه وارد بيت المال شد و در آن، چيزى ديد. پس فرمود: «اين را اين جا نبينم، در حالى كه مردم، بدان نياز دارند». سپس دستور داد آن را تقسيم كردند و دستور داد بيت المال، جاروب و آبپاشى شد و در آن، نماز گزارد يا در آن قيلوله (خواب قبل از ظهر) كرد؛ يعنى خوابيد.

الدعوات:امير مؤمنان، هرگاه اموال بيت المال را مى بخشيد، دستور مى داد جاروب شود و در آن، نماز مى گزارد و دعا مى كرد و در دعايش مى گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از گناهى كه عمل را تباه سازد، و به تو پناه مى برم از گناهى كه كيفرها را سريع گردانَد، و به تو پناه مى برم از گناهى كه نعمت ها را تغيير دهد، و به تو پناه مى برم از گناهى كه روزى را باز دارد، و پناه مى برم به تو از گناهى كه از دعا جلوگيرى كند، و پناه مى برم به تو از گناهى كه از توبه جلوگيرى كند، و پناه مى برم به تو از گناهى كه پرده ها را بدَرَد، و پناه مى برم به تو از گناهى كه پشيمانى آورَد، و پناه مى برم به تو از گناهى كه بهره را حبس كند.