حدیث دربارهياريخواهى عثمان از معاويه و كمك نكردن او

تاريخ الإسلامـ به نقل از ابن زبير و ابن عبّاس ـ: عثمان، مِسوَر بن مَخْرَمه را به سوى معاويه فرستاد [و او را موظّف ساخت] تا به معاويه اطّلاع دهد كه وى در محاصره است و به او فرمان داد تا لشكرى را سريع به سوى او بفرستد. چون [مِسوَر] بر معاويه وارد شد، بلافاصله معاويه و مسلم بن عقبه و ابن حديج، سوار شدند و خود را ده روزه از دمشق به مدينه رساندند. معاويه نيمه شبْ وارد شد و سرِ عثمان را بوسيد. عثمان گفت: لشكر كجاست؟ گفت: تنها ما سه نفر آمديم. عثمان گفت: خداوند، نعمت خويشاوندى به تو ندهد و يارى ات نكند و پاداش خير به تو ندهد، كه به خدا سوگند، جز به خاطر تو كشته نمى شوم و جز به موجب تو از من انتقام گرفته نمى شود. معاويه گفت: پدر و مادرم فداى تو باد! اگر لشكرى به سوى تو مى فرستادم و آنان مى شنيدند، شتاب مى كردند و تو را مى كشتند؛ امّا اسبانى تيزرو با من است. با من بيرون شو كه هيچ كس از [ورود] من اطّلاع ندارد. به خدا سوگند، سه روز نمى گذرد كه نشانه هاى منطقه شام را مى بينيم. گفت: بد نظرى دادى. و از قبولش خوددارى ورزيد. معاويه به سرعت باز گشت. مِسوَر در بازگشت به مدينه، وارد ذو مروه ۴ شد و بر عثمان ـ در حالى كه معاويه را نكوهش مى كرد و عذرش را نمى پذيرفت ـ در آمد. [عثمان،] چون دوباره محاصره شد، مِسوَر را براى بار دوم به سوى معاويه فرستاد تا به يارى او بشتابد؛ امّا معاويه گفت: عثمانْ [مدّتى] نيكى كرد، خدا نيز به او نيكى كرد. سپس [روش خود را] تغيير داد، خدا [نيز روش خود را]تغيير داد و بر او سخت گرفت. او ادامه داد: عثمان را رها كرديد؛ حال كه جانش به گلويش رسيده، [به من]مى گوييد: برو و مرگ را از او دور كن. اين، در توان من نيست. سپس مرا در بوستانى نزديك خود فرود آورد و هيچ كس نزد من نيامد تا آن كه عثمانْ كشته شد.