حدیث دربارهبيم اختلاف
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن خُطبَتِهِ بِذي قارٍ ۱ ـ: قَد جَرَت اُمورٌ صَبَرنا فيها وفي أعيُنِنَا القَذى؛ تَسليما لاِمرِ اللّهِ تَعالى فيمَا امتَحَنَنا بِهِ؛ رَجاءَ الثَّوابِ عَلى ذِلكَ، وكانَ الصَّبرُ عَلَيها أمثَلَ مِن أن يَتَفَرَّقَ المُسلِمونَ، وتُسفَكَ دِماؤُهُم.
نَحنُ أهلُ بَيتِ النُّبُوَّةِ، وأحَقُّ الخَلقِ بِسُلطانِ الرِّسالَةِ، ومَعدِنُ الكَرامَةِ الَّتِي ابتَدَأَ اللّهُ بِها هذِهِ الاُمَّةَ. وهذا طَلحَةُ وَالزُّبَيرُ ـ لَيسا مِن أهلِ النُّبُوَّةِ، ولا مِن ذُرِّيَّةِ الرَّسولِ ـ حينَ رَأَيا أنَّ اللّهَ قَد رَدَّ عَلَينا حَقَّنا بَعدَ أعصُرٍ، فَلَم يَصبِرا حَولاً واحِدا، ولا شَهرا كامِلاً، حَتّى وَثَبا عَلى دَأبِ الماضينَ قَبلَهُما؛ لِيَذهَبا بِحَقّي، ويُفَرِّقا جَماعَةَ المُسلِمينَ عَنّي. ۲
امام على عليه السلامـ در خطبه اش در ذو قار ۳ ـ: امورى گذشت كه در آن صبر كرديم، در حالى كه در چشمانمان خار بود؛ و اين صبر به خاطر تسليم در برابر فرمان خداى متعال به آنچه ما را بدان امتحان كرد، بود و [نيز به خاطر] اميد به پاداش آن. و صبر، بهتر از آن بود كه مسلمانان، متفرّق شوند و خونشان ريخته شود.
ماييم اهل بيت نبوّت، سزاوارترينِ مردم به قدرت رسالت، و معدن كرامتى كه خداوند، امّت را بر آن بنا نهاد.
اين طلحه و زبير، كه نه از خاندان نبوّت و نه از نسل پيامبرند، چون ديدند كه خداوند، حقّ ما را پس از مدّتى به ما باز گردانْد، نه يك سال، كه يك ماه كامل هم صبر نكردند و همچون پيشينيان خود، خيز برداشتند تا حقّم را بربايند و مسلمانان را از گِردم پراكنده سازند.