حدیث دربارهبرخورد هشيارانه امام با فتنه

تاريخ الطبرىـ به نقل از عوانه ـ: چون مردم براى بيعت با ابو بكرْ اجتماع كردند، ابو سفيان آمد، در حالى كه مى گفت: به خدا سوگند، غوغايى را مى بينم كه جز خون، آن را فرو نمى نشانَد. اى خاندان عبد مناف! ابو بكر چه كاره شماست؟ كجايند آن دو ناتوانْ شمرده شده؟ كجايند آن دو خوارشده: على و عبّاس؟ و افزود: اى ابو الحسن! دستت را بگشاى تا با تو بيعت كنم. على عليه السلام خوددارى ورزيد و ابو سفيان به شعرِ متلمّس، تمثّل جست: و هرگز كسى اين خوارى را تحمّل نمى كند مگر دو خوار شده: شُتر قبيله و ميخ. سر ميخ را بر زمين مى كوبند و شتر را سر مى شكنند؛ امّا كسى برايش نمى گريد. پس، على عليه السلام بر او بانگ زد و وى را باز داشت و فرمود: «به خدا سوگند، تو با اين كار، جز در پى فتنه نيستى و به خدا سوگند، تو دير زمانى است كه بدخواه اسلام هستى. ما را به خيرخواهى تو نيازى نيست».