حدیث دربارهسيما

وقعة صفّين:على عليه السلام، ميانه بالا بود، چشمانش درشت و سياه و چهره اش از زيبايى، گويى ماه شبِ چهارده بود. شكمش فربه، سينه اش پهن، كف دستانش زِبر، استخوان هايش ستبر و گردنش چون جام نقره بود. موهاى جلوى سرش ريخته بود و در سرش مويى نبود، جز موهايى تُنُك در پشتِ سر. استخوان هاىِ سرشانه او همچون شير ژيان بود. چون راه مى رفت، مى خراميد و پيكرش روان مى شد. پشت گردنش به سانِ كوپال گاو نَر بود. بازويش از ساعدش قابل تشخيص نبود و كاملاً در هم پيچيده بود. مچ دست كسى را نگرفت، جز آن كه نفسش بند آمد و تاب دم برآوردن نياورد. به سبزه مى زد. بينى اش كوتاه و ظريف بود. هرگاه به سوى ميدان جنگ حركت مى كرد، به شتاب مى رفت و خداوند، او را با عزّت و نصرتش تأييد مى كرد.