حدیث دربارهسيما

الغارات عن قدامة بن عتّاب:كانَ عَلِيٌّ عليه السلام ضَخمَ البَطنِ، ضَخمَ مُشاشَةِ ۱ المَنكِبِ، ضَخمَ عَضَلَةِ الذِّراعِ دَقيقَ مُستَدَقِّها، ضَخمَ عَضَلَةِ السّاقِ دَقيقَ مُستَدَقِّها. ۲

الغاراتـ به نقل از قدامة بن عتّاب ـ: على عليه السلام، فربه شكم و چهارشانه بود. ماهيچه هاى ساعدش ستبر و سرِ آنها باريك، و ماهيچه هاى ساق پايش ستبر و سر آنها باريك بود.

۱.المُشاشة: ما أشرَفَ من عظْم المنكِب (لسان العرب: ج 6 ص 347 «مشش»).

۲.الغارات: ج 1 ص 93؛ الطبقات الكبرى: ج 3 ص 26، مقتل أمير المؤمنين: ص 67 الرقم 56، أنساب الأشراف: ج 2 ص 365، تاريخ دمشق: ج 42 ص 23، اُسد الغابة: ج 4 ص 115 الرقم 3789.

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام دانش نامه امیر المومنین در یک نگاه +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الطبقات الكبرىـ به نقل از اسحاق بن عبد اللّه بن ابى فروه ـ: از ابو جعفر محمّد بن على (امام باقر) عليهما السلام پرسيدم: على عليه السلام چگونه بود؟ فرمود: «مردى به شدّتْ گندمگون، چشمانش درشت و فروهشته، و داراى شكم بود. موى جلوى سرش ريخته بود و [قدش] به كوتاهى نزديك تر مى نمود».

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از مغيره ـ: على عليه السلام به هيئت شير بود. آنچه از آن ستبر است، از آنِ على عليه السلام هم ستبر بود، و آنچه باريك است، باريك.

الكامل فى التاريخ:على عليه السلام، بالاتر از ميانه بالا بود. ماهيچه هاى ساعدش ستبر و سرِ آنها باريك، و ماهيچه هاى ساق پايش نيز ستبر و سرِ آنها باريك بود. از خوش سيماترين مردم بود و موهاى سپيدش را رنگ نمى كرد و پُرتبسّم بود.

مقاتل الطالبيّين:گندمگون، ميانه بالا و به كوتاهى نزديك تر بود. فربه شكم، انگشتانش باريك، ساعدهايش ستبر و ساق هايش باريك بود. چشمانش اندكى خمار، ريشش زياد، موى جلوى سرش ريخته و پيشانى اش بلند بود.

فضائل الصحابةـ به نقل از ابو اسحاق ـ: پدرم گفت: پسرم! مى خواهى امير مؤمنان على را به تو نشان دهم؟ گفتم: آرى. پس مرا بر سر دستانش بلند كرد و من، مردى را ديدم كه موى سر و صورتش سفيد بود و موى جلوى سرش ريخته بود. فربه شكم و چهارشانه بود.

مقاتل الطالبيّينـ به نقل از داوود بن عبد الجبّار از ابو اسحاق ـ: پدرم مرا روز جمعه به درون مسجد برد و بلندم كرد. پس على عليه السلام را ديدم كه بر منبر سخنرانى مى كند. سالخورده بود. موهاى جلوى سرش ريخته بود. بلند پيشانى و چهارشانه بود. ريشش سينه اش را پوشانده بود و چشمانش اندكى خمار بود. به پدرم گفتم: پدر! اين كيست؟ گفت: اين، على بن ابى طالب، پسر عموى پيامبر خدا، برادر پيامبر خدا، وصىّ پيامبر خدا و امير مؤمنان است.

الطبقات الكبرىـ به نقل از رزام بن سعد ضبّى ـ: شنيدم كه پدرم على عليه السلام را توصيف مى كند و مى گويد: مردى بود بلندتر از ميانه بالا. شانه هايش ستبر و ريشش بلند بود و اگر [از دور] به او مى نگريستى، مى توانستى بگويى كه گندمگون است، و اگر از نزديك در او دقّت مى كردى، مى گفتى: به سبزه از گندمگون، نزديك تر است.

وقعة صفّين:على عليه السلام، ميانه بالا بود، چشمانش درشت و سياه و چهره اش از زيبايى، گويى ماه شبِ چهارده بود. شكمش فربه، سينه اش پهن، كف دستانش زِبر، استخوان هايش ستبر و گردنش چون جام نقره بود. موهاى جلوى سرش ريخته بود و در سرش مويى نبود، جز موهايى تُنُك در پشتِ سر. استخوان هاىِ سرشانه او همچون شير ژيان بود. چون راه مى رفت، مى خراميد و پيكرش روان مى شد. پشت گردنش به سانِ كوپال گاو نَر بود. بازويش از ساعدش قابل تشخيص نبود و كاملاً در هم پيچيده بود. مچ دست كسى را نگرفت، جز آن كه نفسش بند آمد و تاب دم برآوردن نياورد. به سبزه مى زد. بينى اش كوتاه و ظريف بود. هرگاه به سوى ميدان جنگ حركت مى كرد، به شتاب مى رفت و خداوند، او را با عزّت و نصرتش تأييد مى كرد.