حدیث دربارهوصى

مروج الذهب عن محمّد بن أبي بكرـ في كِتابِهِ إلى مُعاوِيَةَ ـ: فَكَيفَ ـ يا لَكَ الوَيلُ ـ تَعدِلُ نَفسَكَ بَعَلِيٍّ، وهُوَ وارِثُ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، ووَصِيُّهُ وأبو وُلدِهِ، أوَّلُ النّاسِ لَهُ اتِّباعا، وأقرَبُهُم بِهِ عَهدا، يُخبِرُهُ بسِرِّهِ ويُطلِعُهُ عَلى أمرِهِ ۱؟

مُرُوج الذهبـ در نامه محمّد بن ابى بكر به معاويه ـ: نفرين بر تو! چگونه خودت را با على عليه السلام برابر مى نهى، در حالى كه او وارث پيامبر خدا و وصىّ او و پدر فرزندان او و نخستين پيرو او در ميان مردمان بود و نزديك ترين پيوند را با او داشت؛ او كه پيامبر صلى الله عليه و آله از راز خويش باخبرش مى نمود و او را بر كار خود، آگاه مى ساخت؟

۱.مروج الذهب: ج 3 ص 21، شرح نهج البلاغة: ج 3 ص 189؛ الاختصاص: ص 125، وقعة صفّين: ص 119 وفيها «آخرهم» بدل «أقربهم»، الاحتجاج: ج 1 ص 435 ح 97 نحوه.

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام دانش نامه امیر المومنین در یک نگاه +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:وصىّ من، على بن ابى طالب است.

المعجم الكبيرـ به نقل از سلمان ـ: گفتم: اى پيامبر خدا! هر پيامبرى وصى اى دارد. وصىّ تو كيست؟ با من سخنى نگفت. چندى بعد كه مرا ديد، فرمود: «اى سلمان! [بيا]». من نزدش شتافتم و گفتم: بله، بله! فرمود: «مى دانى وصىّ موسى كيست؟». گفتم: آرى، يوشع بن نون. فرمود: «چرا؟». گفتم: چون داناترين آنان بود. فرمود: «بى گمان، وصى و رازدار من و بهترين كسى كه پس از خود به جا مى نهم و وعده هاى مرا تحقّق مى بخشد و بدهى ام را ادا مى كند، على بن ابى طالب است».

فضائل الصحابةـ به نقل از انس بن مالك ـ: به سلمان گفتيم: از پيامبر صلى الله عليه و آله بپرس كه وصى اش كيست؟ سلمان پرسيد: اى پيامبر خدا! وصىّ تو كيست؟ فرمود: «سلمان! وصىّ موسى كه بود؟». گفت: يوشع بن نون. فرمود: «بى گمان، وصىّ و وارث من كه بدهى مرا ادا مى كند و وعده هايم را تحقّق مى بخشد، على بن ابى طالب است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على!. تو وصى اى، تو ولى اى، تو وزيرى.

كفاية الأثرـ به نقل از حُذيفة بن يَمان ـ: گفتم: اى پيامبر خدا! چه كسى را براى ما به جانشينى مى گذارى؟ فرمود: «موسى بن عمران براى قومش چه كسى را جانشين گذاشت؟». گفتم: وصى اش، يوشع بن نون را. فرمود: «بى گمان، وصى و جانشين من پس از من، على بن ابى طالب است؛ رهبر نيكان و كُشنده كافران. كسى كه او را يارى كند، يارى مى شود و كسى كه او را وا نهد، وا نهاده مى شود».

امام على عليه السلامـ ضمن يك سخنرانى، پس از بيعت مردم با ابو بكر، خطاب به مردم مدينه ـ: سوگند به آن كه دانه را شكافت و جانداران را آفريد، به روشنى مى دانيد كه من، سرپرست شما و همان كسى هستم كه به پيروى از او، فرمان يافته ايد. من، داناى شما و همان كسى هستم كه نجات شما با علم اوست! من وصىّ پيامبر شما، برگزيده پروردگارتان، زبان نورتان و دانا به روش اصلاحتان هستم!

امام على عليه السلام:اى مردم! من اندرزهايى را كه پيامبران با آنها امّت هايشان را اندرز دادند، براى شما بيان كردم و آنچه را اوصيا به آيندگانِ خود رساندند، به شما رساندم.

امام على عليه السلام:در شگفتم و چگونه در شگفت نباشم از خطاى اين فرقه ها با اختلاف حجّت هايشان در دين! نه پى پيامبرى را مى گيرند و نه به كردار وصى اى اقتدا مى كنند.