حدیث دربارهخدايا ! او را شفا بده

عنه عليه السلام:اِشتَكَيتُ، فَأَتانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله وأنَا أقولُ: اللّهُمَّ إن كانَ أجَلي قَد حَضَرَ فَأَرِحني، وإن كانَ مُتَأَخِّرا فَاشفِني أو عافِني، وإن كانَ بَلاءً فَصَبِّرني. فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: كَيفَ قُلتَ؟ فَأَعَدتُ عَلَيهِ، فَمَسَحَ بِيَدِهِ ثُمَّ قالَ: اللّهُمَّ اشفِهِ أو عافِهِ. فَمَا اشتَكَيتُ وَجَعي ذاكَ بَعدُ. ۱

امام على عليه السلام:بيمار شدم و پيامبر صلى الله عليه و آله به نزد من آمد، در حالى كه مى گفتم: خدايا! اگر اجلم سر رسيده، راحتم كن، و اگر هنوز مانده، مرا شفا بده يا عافيت بخش و اگر بلاست، شكيبايى ام ده. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چه گفتى؟». برايش تكرار كردم. او با دستش [بر جاى درد]كشيد و فرمود: «خدايا! او را شفا بده يا عافيتش بخش!». من از آن پس، ديگر به آن درد، مبتلا نشدم.

۱.مسند ابن حنبل: ج 1 ص 271 ح 1057، المناقب لابن المغازلي: ص 123 ح 161 كلاهما عن عبد اللّه بن سلمة.

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام دانش نامه امیر المومنین در یک نگاه +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:بيمار شدم و پيامبر صلى الله عليه و آله به نزد من آمد، در حالى كه مى گفتم: خدايا! اگر مرگم در رسيده، راحتم كن، و اگر نرسيده، مرا از جا بلند كن و اگر [اين بيمارى،]بلا و امتحان است، شكيبايى ام ده. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چه گفتى؟». من [دعاى خود را] تكرار كردم. پيامبر خدا فرمود: «خدايا! او را شفا بده. او را عافيت بخش!». سپس فرمود: «برخيز!». برخاستم و آن بيمارى ديگر به سراغم نيامد.

سنن الترمذىـ به نقل از شُعبة از عمرو بن مُرّه، از عبد اللّه بن سلمه، از امام على عليه السلام ـ: بيمار بودم. پيامبر خدا بر من گذشت، در حالى كه مى گفتم: خدايا! اگر اجلم سر رسيده، راحتم كن، و اگر هنوز نرسيده، مرا از جا بلند كن، و اگر بلاست، شكيبايى ام ده. پيامبر خدا فرمود: «چه گفتى؟». من گفته ام را تكرار كردم. پيامبر صلى الله عليه و آله پايش را به من زد و فرمود: «خدايا! او را عافيت (يا شفا ترديد بين «عافيت» و «شفا»، از شعبه (راوى سوم) است.) ده». من ديگر به آن بيمارى مبتلا نشدم.

امام على عليه السلام:شبى تب كردم و تا صبح نخوابيدم. پيامبر خدا نيز به خاطر بيدار ماندن من، بيدار مانْد و آن شب را در ميان من و مصلّايش گذراند. مقدارى نماز مى خوانْد و سپس نزد من مى آمد و از احوالم جويا مى شد و مرا مى نگريست و كارش اين بود تا صبح شد. پس چون نماز صبح را با اصحابش خواند، فرمود: «خدايا! على را شفا ده و عافيت بخش كه او امشب مرا به خاطر بيمارى اش بيدار نگهم داشت».

اُسد الغابةـ به نقل از ابو رافع، درباره هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمان داد كه خود را در مدينه به او برساند. على عليه السلام پس از آن كه خانواده پيامبر صلى الله عليه و آله را حركت داد، به دنبال ايشان، روان شد. شب ها راه مى رفت و روزها پنهان مى شد تا به مدينه رسيد. چون خبر ورودش به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، فرمود: «على را برايم فرا بخوانيد». گفته شد: اى پيامبر خدا! نمى تواند راه برود. پيامبر صلى الله عليه و آله نزد او آمد و چون وى را ديد، دست در گردنش انداخت و بر پاهاى وَرَم كرده و خون چكان او گريست. سپس آب دهانش را در دستان خود ريخت و با آن بر دو پاى على عليه السلام كشيد و برايش عافيت خواست. پس از آن على رضى الله عنه تا هنگام شهادت به دردِ پا مبتلا نشد.