حدیث دربارهخدايا ! او را شفا بده

الإمام عليّ عليه السلام:مَرِضتُ، فَأَتى عَلَيَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله وأنَا أقولُ: اللّهُمَّ إن كانَ أجَلي قَد حَضَرَ فَأَرِحني، وإن كانَ مُتَأَخِّرا فَارفَعني، وإن كانَ البَلاء فَصَبِّرني. فَقالَ: ما قُلتَ؟ فَأَعَدتُ. فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: اللّهُمَّ اشفِهِ اللّهُمَّ عافِهِ. ثُمَّ قالَ: قُم. فَقُمتُ، فَما عادَ لي ذلِكَ الوَجَعُ بَعدَهُ. ۱

امام على عليه السلام:بيمار شدم و پيامبر صلى الله عليه و آله به نزد من آمد، در حالى كه مى گفتم: خدايا! اگر مرگم در رسيده، راحتم كن، و اگر نرسيده، مرا از جا بلند كن و اگر [اين بيمارى،]بلا و امتحان است، شكيبايى ام ده. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چه گفتى؟». من [دعاى خود را] تكرار كردم. پيامبر خدا فرمود: «خدايا! او را شفا بده. او را عافيت بخش!». سپس فرمود: «برخيز!». برخاستم و آن بيمارى ديگر به سراغم نيامد.

۱.المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 677 ح 4239، مسند ابن حنبل: ج 1 ص 182 ح 637 كلاهما عن عبد اللّه بن سلمة.

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام دانش نامه امیر المومنین در یک نگاه +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:بيمار شدم و پيامبر صلى الله عليه و آله به نزد من آمد، در حالى كه مى گفتم: خدايا! اگر اجلم سر رسيده، راحتم كن، و اگر هنوز مانده، مرا شفا بده يا عافيت بخش و اگر بلاست، شكيبايى ام ده. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چه گفتى؟». برايش تكرار كردم. او با دستش [بر جاى درد]كشيد و فرمود: «خدايا! او را شفا بده يا عافيتش بخش!». من از آن پس، ديگر به آن درد، مبتلا نشدم.

سنن الترمذىـ به نقل از شُعبة از عمرو بن مُرّه، از عبد اللّه بن سلمه، از امام على عليه السلام ـ: بيمار بودم. پيامبر خدا بر من گذشت، در حالى كه مى گفتم: خدايا! اگر اجلم سر رسيده، راحتم كن، و اگر هنوز نرسيده، مرا از جا بلند كن، و اگر بلاست، شكيبايى ام ده. پيامبر خدا فرمود: «چه گفتى؟». من گفته ام را تكرار كردم. پيامبر صلى الله عليه و آله پايش را به من زد و فرمود: «خدايا! او را عافيت (يا شفا ترديد بين «عافيت» و «شفا»، از شعبه (راوى سوم) است.) ده». من ديگر به آن بيمارى مبتلا نشدم.

امام على عليه السلام:شبى تب كردم و تا صبح نخوابيدم. پيامبر خدا نيز به خاطر بيدار ماندن من، بيدار مانْد و آن شب را در ميان من و مصلّايش گذراند. مقدارى نماز مى خوانْد و سپس نزد من مى آمد و از احوالم جويا مى شد و مرا مى نگريست و كارش اين بود تا صبح شد. پس چون نماز صبح را با اصحابش خواند، فرمود: «خدايا! على را شفا ده و عافيت بخش كه او امشب مرا به خاطر بيمارى اش بيدار نگهم داشت».

اُسد الغابةـ به نقل از ابو رافع، درباره هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمان داد كه خود را در مدينه به او برساند. على عليه السلام پس از آن كه خانواده پيامبر صلى الله عليه و آله را حركت داد، به دنبال ايشان، روان شد. شب ها راه مى رفت و روزها پنهان مى شد تا به مدينه رسيد. چون خبر ورودش به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، فرمود: «على را برايم فرا بخوانيد». گفته شد: اى پيامبر خدا! نمى تواند راه برود. پيامبر صلى الله عليه و آله نزد او آمد و چون وى را ديد، دست در گردنش انداخت و بر پاهاى وَرَم كرده و خون چكان او گريست. سپس آب دهانش را در دستان خود ريخت و با آن بر دو پاى على عليه السلام كشيد و برايش عافيت خواست. پس از آن على رضى الله عنه تا هنگام شهادت به دردِ پا مبتلا نشد.