حدیث دربارهنشانه هاى نيكان

عنه صلى الله عليه و آلهـ لِبُرَيدَةَ ـ: ألا اُعَلِّمُكَ كَلِماتٍ مَن أرادَ اللّهُ بِهِ خَيرا عَلَّمَهُ إيّاهُنَّ ثُمَّ لَم يُنسِهِ إيّاهُنَّ أبَدا؟ قُل: «اللّهُمَّ إنّي ضَعيفٌ فَقَوِّ في رِضاكَ ضَعفي، وخُذ إلَى الخَيرِ بِناصِيَتي، وَاجعَلِ الإِسلامَ مُنتَهى رِضائي، اللّهُمَّ إنّي ضَعيفٌ فَقَوِّني، وإنّي ذَليلٌ فَأَعِزَّني، وفَقيرٌ فَارزُقني». ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ خطاب به بُرَيده ـ: آيا كلماتى به تو بياموزم كه اگر خداوند، خير بنده اى را بخواهد، آنها را به او مى آموزد و سپس هرگز آنها را از يادش نمى برد؟ بگو: «خدايا! ناتوانم؛ ناتوانى مرا در مسير رضاى خود، به قوّت برسان، پيشانى (اختيار) مرا بگير و به نيكى بكش و اسلام را نهايت خرسندى من قرار بده. خدايا! ناتوانم؛ توانم بخش؛ خوارم، عزيزم كن؛ و تهيدستم، روزى ام ده».

۱.المصنّف لابن أبي شيبة: 7 / 55 / 4، المستدرك على الصحيحين: 1 / 708 / 1931 وفيه من «اللهمّ إنّي ضعيف.»، مشكل الآثار: 1 / 64 وفيه «فأغنني» بدل «فارزقني» وكلّها عن بريدة، كنز العمّال: 2 / 194 / 3712 نقلاً عن الطبراني عن ابن عمر وعن مسند أبي يعلى عن بريدة.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان خیر آنچه از نیکی خبر می دهد +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هرگاه درباره قومى اراده بقا يا رشد كند، به آنان بخشندگى و پاكدامنى عطا مى كند و هرگاه بخواهد قومى را نابود كند، درِ خيانت را بر آنان مى گشايد.

الكافىـ به نقل از سلمة بن محرز ـ: از امام باقر عليه السلامشنيدم كه مى فرمود: «از دانشى كه به ما آموخته اند، تفسير قرآن و احكام آن، و دانشِ دگرگونى زمان و حوادث آن است. خداوند، هرگاه درباره قومى اراده خيرى داشته باشد، به گوش آنان مى رساند و اگر به گوش كسى برساند كه شنوا نيست، اعراض كرده، روى برمى گرداند، گويا چيزى نشنيده است اشاره است به آيه: «وَلَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْرًا لأََّسْمَعَهُمْ وَلَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّواْ وَّهُم مُّعْرِضُونَ»(انفال، آيه 23).». آن گاه امام عليه السلام اندكى درنگ كرد. سپس فرمود: «اگر ما ظرفيّت يا دلى آماده بيابيم، مى گوييم؛ و ياريخواهى از خداست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هرگاه خير بنده اى را بخواهد، فرشته اى را از مأموران بهشتى به سوى او مى فرستد. او هم بر سينه اش دست مى كشد و دل وى را بر پرداخت زكات، بخشنده مى سازد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هرگاه خير بنده اى را بخواهد، قفل دلش را مى گشايد و در آن، يقين و راستى قرار مى دهد و دلش را نسبت به راهى كه مى پويد، آگاه مى سازد و دلش را سالم، زبانش را راستگو، اخلاقش را درست، گوشش را شنوا، و چشمش را بينا مى سازد.

سنن الترمذىـ به نقل از اَنـَس ـ: پيامبر خدا فرمود: «خداوند، هرگاه خير بنده اى را بخواهد، او را به كار مى گيرد». گفتند: اى پيامبر خدا! چگونه او را به كار مى گيرد؟ فرمود: «پيش از آن كه بميرد، او را به كارى شايسته موفّق مى دارد».

مسند ابن حنبلـ از عمرو بن حمق خزاعى ـ: او شنيد كه پيامبر خدا مى فرمود: «خداوند، هر گاه براى بنده اى نيكى اراده كند، او را به كار مى گيرد». گفته شد: به كار گرفتن او چيست؟ فرمود: «در آستانه مرگ، راهى براى كارى شايسته به رويش گشوده مى شود تا آنان كه پيرامون اويند، از او خرسند شوند».

المعجم الكبيرـ به نقل از ابو اُمامه ـ: شنيدم كه پيامبر خدا فرمود: «خداوند، هرگاه خير بنده اى را بخواهد، او را پيش از مرگ، پاك مى كند». گفتند: اى پيامبر خدا! پاك كننده بنده چيست؟ فرمود: «كارى شايسته است كه خداوند بر دلش مى اندازد تا [در پايان عمر،]با عمل نيكو جان دهد».

امام على عليه السلامـ در حديث معراج ـ: خداوند فرمود: «. اى احمد! اهل نيكى و اهل آخرت، چهره هايى لطيف دارند؛ بسيار باحيايند؛ نابخردى شان اندك، سودشان بسيار، و نيرنگشان كم است؛ مردم از دست آنان آسوده اند و جان آنان از مردم، در رنج است؛ سخنشان آهنگين و بر معيار است؛ و به حساب خود مى رسند و خود را [از اين جهت،] به زحمت ترجمه اين كلمه، بر اساس متن بحار الأنوار ـ كه صحيح تر است ـ انجام گرفته است. مى اندازند».