حدیث دربارهنشانه هاى نيكان

مسند ابن حنبل عن عبد اللّه بن مغفل:إنَّ رَجُلاً لَقِيَ امرَأَةً كانَت بَغِيّاً فِي الجاهِلِيَّةِ فَجَعَلَ يُلاعِبُها حَتّى بَسَطَ يَدَهُ إلَيها فَقالَتِ المَرأَةُ: مَه! فَإِنَّ اللّهَ عز و جل قَد ذَهَبَ بِالشِّركِ و. فَوَلَّى الرَّجُلُ، فَأَصابَ وَجهَهُ الحائِطُ فَشَجَّهُ، ثُمَّ أتَى النَّبِيَ صلى الله عليه و آلهفَأَخبَرَهُ. فَقالَ: أنتَ عَبدٌ أرادَ اللّهُ بِكَ خَيراً. إذا أرادَ اللّهُ عز و جل بِعَبدٍ خَيراً عَجَّلَ لَهُ عُقوبَةَ ذَنبِهِ، وإذا أرادَ بِعَبدٍ شَرّاً أمسَكَ عَلَيهِ بِذَنبِهِ حَتّى يُوَفِّيَ بِهِ يَومَ القِيامَةِ كَأَنَّهُ عَيرٌ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن مغفل ـ: مردى به زنى برخورد كه در جاهليّت، بدكاره بود. با او به شوخى پرداخت، تا آن كه دستش را به طرف او گشود. آن زن گفت: دست بردار، كه خداى متعال شرك را از ميان بُرده و.! آن مرد روى برگرداند، كه صورتش به ديوار خورد و شكافته شد. او نزد پيامبر خدا آمد و ايشان را [از ماجرا] خبر داد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «تو بنده اى هستى كه خداوند، خير تو را خواسته است. خداوند، هرگاه بخواهد به بنده اى نيكى كند، كيفر گناهش را زود مى دهد و هرگاه براى بنده اى بدى بخواهد، گناهش را بر او نگاه مى دارد، تا آن كه روز قيامت، وى را با گناهى انبوه ۲ دريابد».
۱.مسند ابن حنبل: 5 / 630 / 16806، المستدرك على الصحيحين: 4 / 418 / 8133 وفيه «غيّر» بدل «عير»، حلية الأولياء: 3 / 25.
۲.در متن حديث، «عَيْر» است، يعنى اُلاغ وحشى. و گفته اند كه مقصود، كوهى در مدينه به نام «عير» است كه گناهان بسيار بنده، به آن كوه تشبيه شده است.

احادیث دیگر این موضوع

۸