حدیث دربارهيارى خواستن از خدا

عنه عليه السلامـ في دُعاءِ لَيلَةِ المُزدَلِفَةِ ـ: اللّهُمَّ هذِهِ جَمعٌ، اللّهُمَّ إنّي أسأَلُكَ أن تَجمَعَ لي فيها جَوامِعَ الخَيرِ. اللّهُمَّ لا تُؤيِسني مِنَ الخَيرِ الَّذي سَأَلتُكَ أن تَجمَعَهُ لي في قَلبي، وأطلُبُ إلَيكَ أن تُعَرِّفَني ما عَرَّفتَ أولِياءَكَ في مَنزِلي هذا، وأن تَقِيَني جَوامِعَ الشَّرِّ. ۱

امام صادق عليه السلامـ در دعاى شبِ مُزدَلَفه ۲ ـ: خداوندا! اين جا «جَمْع» ۳ است (/امشب، شبِ گرد آمدن است). خدايا! از تو مى خواهم كه مجموعه نيكى ها را در اين جا (/امشب) برايم گرد آورى. خدايا! از آن نيكى اى كه از تو خواستم تا در دلم گرد آورى، نااميدم مكن! از تو مى خواهم كه آنچه را در اين جايگاه به اولياى خود شناسانده اى، به من هم بشناسانى و از همه بدى ها نگاهم دارى.

۱.الكافي: 4 / 468 / 1، تهذيب الأحكام: 5 / 189 / 626 كلاهما عن الحلبي، كتاب من لا يحضره الفقيه: 2 / 544 / 3137 عن أبي بصير نحوه.

۲.مُزدَلَفه، نام ديگر «مشعر الحرام» است و مقصود از شب مزدلفه، شب دهم ذى حجّه است كه حُجّاج به عنوان يكى از مناسك حج، تا طلوع آفتاب در آن جا مى مانند.

۳.جَمع، يكى از نام هاى «مشعر الحرام» است.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان خیر خاستگاه های خیر +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

مسند ابن حنبل ـ درباره عايشه ـ: پيامبر خدا به وى اين دعا را آموخت: «پروردگارا! از تو همه نيكى را مى خواهم، نيكى حال و آينده را، آنچه را بدانم و ندانم. خدايا! از تو از بهترين چيزى كه بنده و پيامبرت، محمّد، از تو خواسته است، مى خواهم و به تو از بدترين چيزى كه بنده و پيامبرت از آن به تو پناه آورده است، پناه مى برم. خداوندا! از تو بهشت و هر سخن و عملى را كه [مرا] به آن نزديك مى سازد، مى خواهم؛ و از تو مى خواهم كه هر چه را براى من مقدّر مى سازى، نيك باشد». در المصنَّف ابن ابى شيبه، پيش از جمله آخر، اين جمله را اضافه دارد: «و به تو از آتش و از آن سخن و عملى كه [مرا] به آن نزديك مى سازد، پناه مى برم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى صبح و شام خود ـ: پروردگارا! از تو نيكى ناگهانى مى خواهم و از بدىِ ناگهانى به تو پناه مى برم؛ چرا كه بنده، وقتى صبح و شام مى كند، نمى داند با چه چيزى رو به رو خواهد شد.

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابن ابى اوفى ـ: مردى به حضور پيامبر صلى الله عليه و آلهآمد و گفت: اى پيامبر خدا! من نمى توانم از قرآن چيزى فرا بگيرم؛ به من چيزى بياموز كه مرا بس باشد. فرمود: «بگو: سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلاّ اللّه و اللّه أكبر و لا حَولَ و لا قوّةَ إلاّ باللّه». گفت: اى پيامبر خدا! اين براى خداست. براى خودم چه؟ فرمود: «بگو: اللّهمّ اغفر لى و ارحمنى و عافِنى و اهدِنى و ارزقنى؛ خدايا! مرا بيامرز، مرا رحمت كن، مرا عافيت ببخش، مرا هدايت كن و روزى ام ده!». آن گاه آن مرد، در حالى كه كف دستانش را به هم بسته بود، رفت. پيامبر صلى الله عليه و آلهفرمود: «او دستانش را از نيكى، پر كرد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پروردگارا! از تو موجبات رحمتت، عوامل آمرزشت، بهره بردن از هر نيكى، و رستن از هر گناه را مى خواهم.

امام على عليه السلام:خداوند، ما و شما را از كسانى قرار دهد كه در [پرتو]رحمتش، با دل و جان، به سوى جايگاه هاى نيكان مى شتابند!

امام على عليه السلام:خدايا! براى پدران و مادران، حقوقى بر عهده ام واجب ساخته اى. از سوى من، اداى آن حقوق را به آنان، بر عهده گير؛ و آنان را بيامرز، آن گونه كه هر يكتاپرستى به همراه زنان و مردان مؤمن و برادران و خواهران، از درگاه تو اميد دارند؛ و ما و آنان را به نيكان ملحق ساز؛ و به ما و آنان بهشت هاى خودت را همراه با برگزيدگان نيك، ارزانى دار!

امام زين العابدين عليه السلام:خدايا!. مرا نگه دار از هر چه از تو، دورم مى سازد و ميان من و بهره ام از تو، جدايى مى افكند و از رسيدنم به پاداشى كه نزد تو مى جويم، باز مى دارد. راه نيكى ها را به سوى خودت برايم هموار ساز و شتافتن به سوى آنها را از راهى كه فرمان داده اى، آسان گردان و شوق و حرص در نيكى ها را، آن گونه كه خواسته اى، برايم فراهم كن!

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعاى صبح و شام خود ـ: خدايا! بر محمّد و خاندانش درود فرست و ما را در اين روز و اين شب و در همه روزهايمان، به نيكوكارى و دورى از بدى توفيق بده!