خاتم پيامبران

بحار الأنوارـ به نقل از جمعى از اصحاب پيامبر خدا ـ: پيامبر صلى الله عليه و آلهمكّه را فتح كرد و فرستادگان خود را نزد. نصاراى نجران. فرستاد. چون فرستادگان ايشان نزد آنان رفتند، آنان به پيمان بزرگ خويش، روى آوردند. اسقف بزرگشان، ابو حارثه، نزدشان بود. سفارش نامه اى را كه شيث از پدرش آدم عليه السلام، به ارث برده بود، بيرون آورد. در آن، از جمله، چنين بود: «. معبودى جز من، خداى زنده استوار، نيست. بندگانم را براى پرستشم آفريدم و حجّت خويش را بر آنان حتمى ساختم. هلا! من، فرستادگانم را ميان آنان برمى انگيزم و كتاب هاى خويش را بر آنان فرو مى فرستم. اين را از نخستين بشر يادشده تا احمد، پيامبر و آخرين فرستاده ام، استوار مى كنم، همان كه درودها و رحمتم را بر او قرار مى دهم و بركت هاى خويش را در دلش

امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه نعمت وجود پيامبر خدا را بيان مى فرمايد ـ: بنگريد به جايگاه هاى نعمت هاى خدا بر آنان، آن گاه كه پيامبرى به سويشان فرستاد و با آيين او، پيمان اطاعتشان را استوار ساخت و با دعوت او، الفتشان را فراهم آورد و اين كه چگونه نعمت، بال كرامت خود را بر سر آنان گشود و جويبارهاى بهره مندى را به سوى آنان روان ساخت و آيين، آنان را بر سر سفره بركتش به هم پيوند داد، تا آن كه غرق نعمت ها و برخوردار از طراوت زندگى گشتند! كارها، آنان را در سايه حكومتى مقتدر نشانيد و حالِ ايشان، آنان را در پناه عزّتى چيره، پناه داد و امورشان در قلّه حكومتى استوار به آنان روى آورد. پس حكمرانانِ بر مردم و پادشاهان اطراف سرزمين ها شدند. [آنان،] مالك امور كسانى شدند كه پيش تر، آنان بر ايشان