حدیث دربارهخاتم پيامبران

الإمام عليّ عليه السلام:اللّهُمَّ أعطِ مُحَمَّدا ـ صَلَواتُكَ عَلَيهِ وآلِهِ ـ مِن كُلِّ كَرامَةٍ أفضَلَ تِلكَ الكَرامَةِ. حَتّى لا يَكونَ أحَدٌ مِن خَلقِكَ. أقرَبَ وَسيلَةً مِن مُحَمَّدٍ ـ صَلَواتُكَ عَلَيهِ وآلِهِ ـ إمامِ الخَيرِ وقائِدِهِ، وَالدّاعي إلَيهِ، وَالبَرَكَةِ عَلى جَميعِ العِبادِ وَالبِلادِ، ورَحمَةٍ لِلعالَمينَ. ۱

امام على عليه السلام:خدايا! به محمّد صلى الله عليه و آله، از هر كرامتى برترينِ آن را عطا كن تا آن كه هيچ يك از آفريدگانت، از جهت وسيله، نزديك تر از محمّد صلى الله عليه و آلهنباشد، همان كه پيشوا و رهبر خير و دعوت كننده به آن، و مايه بركت بر همه بندگان و شهرها، و رحمتى براى جهانيان است.

۱.تهذيب الأحكام: 3 / 83 / 239 عن عليّ بن عبد اللّه عن أبيه عن جدّه، الإقبال: 1 / 320 كلاهما عن الإمام الحسين عليه السلام، مصباح المتهجّد: 557 / 651 من دون إسنادٍ إلى المعصوم، بحار الأنوار: 98 / 127 / 3.

کلیدواژه‌ها برکت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان انسان های بابرکت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

بحار الأنوارـ به نقل از جمعى از اصحاب پيامبر خدا ـ: پيامبر صلى الله عليه و آلهمكّه را فتح كرد و فرستادگان خود را نزد. نصاراى نجران. فرستاد. چون فرستادگان ايشان نزد آنان رفتند، آنان به پيمان بزرگ خويش، روى آوردند. اسقف بزرگشان، ابو حارثه، نزدشان بود. سفارش نامه اى را كه شيث از پدرش آدم عليه السلام، به ارث برده بود، بيرون آورد. در آن، از جمله، چنين بود: «. معبودى جز من، خداى زنده استوار، نيست. بندگانم را براى پرستشم آفريدم و حجّت خويش را بر آنان حتمى ساختم. هلا! من، فرستادگانم را ميان آنان برمى انگيزم و كتاب هاى خويش را بر آنان فرو مى فرستم. اين را از نخستين بشر يادشده تا احمد، پيامبر و آخرين فرستاده ام، استوار مى كنم، همان كه درودها و رحمتم را بر او قرار مى دهم و بركت هاى خويش را در دلش راه مى دهم و پيامبرانم را با او به كمال مى رسانم.، و بركت ها و طهارت بخشى خودم را در نسل او قرار داده ام».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در من، پيامبرى و بركت نهاده شده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس فرزند پسرى يافت و از روى علاقه به من و تبرّك جستن به نامم، او را «محمّد» ناميد، او و فرزندش در بهشت خواهند بود.

امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه نعمت وجود پيامبر خدا را بيان مى فرمايد ـ: بنگريد به جايگاه هاى نعمت هاى خدا بر آنان، آن گاه كه پيامبرى به سويشان فرستاد و با آيين او، پيمان اطاعتشان را استوار ساخت و با دعوت او، الفتشان را فراهم آورد و اين كه چگونه نعمت، بال كرامت خود را بر سر آنان گشود و جويبارهاى بهره مندى را به سوى آنان روان ساخت و آيين، آنان را بر سر سفره بركتش به هم پيوند داد، تا آن كه غرق نعمت ها و برخوردار از طراوت زندگى گشتند! كارها، آنان را در سايه حكومتى مقتدر نشانيد و حالِ ايشان، آنان را در پناه عزّتى چيره، پناه داد و امورشان در قلّه حكومتى استوار به آنان روى آورد. پس حكمرانانِ بر مردم و پادشاهان اطراف سرزمين ها شدند. [آنان،] مالك امور كسانى شدند كه پيش تر، آنان بر ايشان حكومت مى كردند، و احكام را در ميان كسانى اجرا كردند كه پيش تر، آنان در ميان ايشان اجرا مى كردند. كسى قدرت در هم شكستن نيروى آنان را نداشت و هيچ كس خيال مبارزه با آنان را در سر نمى پروراند. گفتنى است كه دو جمله اخير، مفهوم كنايى متن عربى است و ترجمه الفاظ نيست.