حدیث دربارهمعناى نادانى

الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ مِنَ الجَهلِ الضِّحكَ مِن غَيرِ عَجَبٍ ۱.
امام صادق عليه السلام:از نشانه هاى نادانى، خنده بدون شگفتى است.
۱.الكافي: 2 / 664 / 7 عن السكوني، تحف العقول: 487 عن الإمام العسكريّ عليه السلام، وراجع ص 207 / ح 814.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام صادق عليه السلامـ در آنچه كه به ايشان در مصباح الشريعة منسوب است ـ: نادانى، صورتى است كه در فرزندان آدم نهاده شده است، روى آوردن آن، تاريكى است و بازگشتش روشنى. بنده با آن جابه جا مى شود، مانند جا به جايى سايه با خورشيد. آيا انسان را نمى بينى كه گاه به خصلتهاى خود، نادان است و خود را ستايش مى كند، با آنكه همان عيب را در ديگران مى شناسد و آن را دشمن مى دارد؛ و گاه او را مى بينى كه سرشتى را در خود مى شناسد و آن را دشمن مى دارد و همان را در ديگران مى ستايد! پس اين انسان، ميان معصوميّت و خذلان در حركت است، اگر به عصمت روى آورد، به واقع رسد و اگر به خذلان روى آورد، به خطا رود. كليد نادانى، خشنودى و اعتقاد بدان است و كليد دانش، جايگزينى است با همراهى توفيق. كمترين خصلت نادان، آن است كه ادّعاى دانش دارد، با آنكه شايسته آن نيست و بدتر از آن، ناآگاهى او به جهل خويش است، و بالاترين خصلت او، انكار آن است. هيچ چيز نيست كه اثبات آن در حقيقت، نفى آن باشد، جز نادانى، دنيا و آز. همه آنها مانند يكى است و يكى از آنها، مانند همه است.